Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 5a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.) oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą przyznania L.Ś. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, że podstawą odmowy przyznania wnioskodawcy płatności dla gospodarstwa niskotowarowego była ustalona na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów okoliczność, iż w dniu składania wniosku przez L.Ś. gospodarstwo rolne nie stanowiło przedmiotu jego odrębnej własności ani odrębnej własności jego małżonki, ani też przedmiotu ich współwłasności małżeńskiej. W związku z tym, jak podniósł organ, wnioskodawca nie spełnił przesłanki wynikającej z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, w myśl którego, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym stanowiącym odrębną własność producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności.
Ponadto, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, organ odwoławczy wskazał, iż pomoc dla gospodarstwa niskotowarowego może być przyznawana producentom rolnym spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne, tylko w takich przypadkach, jakie zostały ściśle określone w przepisach prawa, zaś wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa. W związku z tym, iż przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w przyznawaniu płatności dla gospodarstw niskotowarowych, organ odwoławczy w niniejszej sprawie w pełni podzielił zarówno rozstrzygnięcie o odmowie przyznania wnioskodawcy przedmiotowej płatności, jak i jego argumentację dokonaną przez organ pierwszej instancji.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, L.Ś. podniósł, iż sąd cywilny nie mógł w inny sposób podzielić gospodarstwa rolnego wchodzącego w skład spadku po jego ojcu E.Ś., jak tylko na udziały w tym gospodarstwie pomiędzy nim a jego bratem J.Ś. Wskazał jednocześnie, iż wniosek o płatność do gospodarstwa niskotowarowego złożył odnośnie części gospodarstwa i części brata, którą od niego wydzierżawił, a zatem w dniu złożenia wniosku o płatność prowadził działalność rolniczą w całym gospodarstwie odziedziczonym po ojcu przez siebie i brata.
Ponadto skarżący podniósł, iż jego brat złożył oświadczenie, iż nie będzie ubiegał się o wsparcie dla swojej części gospodarstwa. Wskazał także, iż w przyszłości "planuje" przejąć gospodarstwo w całości, chociaż obecnie nie posiada na to środków. W związku z powyższym, L.Ś. zarzucił organom administracji obu instancji, iż przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie uwzględniły jego słusznego interesu jako strony. W dalszej części skargi wskazał, iż spełnił wszelkie przesłanki otrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego wymagane przepisami prawa oraz wyjaśnił, na co planuje przeznaczyć przedmiotową płatność w razie jej przyznania.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej ostatecznej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z prawem w sprawach skarg wnoszonych na ostateczne decyzje administracyjne po wyczerpaniu przez stronę środków zaskarżenia. Oznacza to, że kontrola sądu administracyjnego obejmuje także spełnienie przez zaskarżoną decyzję wymagań zawartych w odpowiednich normach materialnoprawnych, proceduralnych jak i kompetencyjnych. Dotyczy to sposobu w jaki dokonywana jest wykładnia przepisów prawa materialnego oraz rezultat wykładni, prowadzący do przyjętej przez właściwy organ administracji publicznej kwalifikacji normatywnej określonych faktów.
W przedmiotowej sprawie wbrew zarzutom ze skargi został prawidłowo ustalony stan faktyczny zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 kpa w zakresie subsumpcji dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarki niskotowarowej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 286, poz. 2870). Wynika to z tego, że przepis § 3 ust. 1 pkt 3 lit. "a" jednoznacznie stanowi, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielona producentowi rolnemu, który jest osobą fizyczną jeżeli w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pkt 2 w gospodarstwie rolnym stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka albo przedmiot ich współwłasności.
Natomiast w świetle nie budzących żadnych wątpliwości ustaleń faktycznych w tej sprawie, które także potwierdził skarżący wynika, że jest ona jedynie właścicielem części przedmiotowego gospodarstwa rolnego objętego złożonym przez niego wnioskiem o udzielenie płatności, zaś w pozostałej części właścicielem jest jego brak J.Ś., od którego dzierżawi tę część gospodarstwa rolnego. Oznacza to, że będąc producentem rolnym nie spełnia powyższego warunku, gdyż jest jedynie współwłaścicielem z bratem przedmiotowego gospodarstwa niskotowarowego objętego wnioskiem o płatność. Natomiast prawodawca dopuszcza jedynie współwłasność takiego gospodarstwa rolnego z małżonkiem.
Ponadto właściwy organ orzekający w tej sprawie nie działa w tym zakresie w ramach uznania administracyjnego, gdyż jest związany tego rodzaju wymaganiami nałożonymi na niego przez prawodawcę w zakresie ustalonym w planie rozwoju obszarów wiejskich w świetle § 3 ust. 1 pkt 1-3 cyt. rozporządzenia RM z dnia 7 grudnia 2004 roku.
Zostało ono bowiem wydane na podstawie upoważnienia z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.).
Dlatego też zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd oddalił skargę.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy.