Uzasadnienie
Skarżący w piśmie z dnia 16 grudnia 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, wobec czego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") starszy referendarz sądowy wezwał skarżącego do usunięcia braków złożonego wniosku poprzez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W wykonaniu wezwania skarżący złożył wypełniony formularz wniosku PPF.
Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1181/16 starszy referendarz sądowy tut. Sądu pozostawił jednak wniosek bez rozpoznania stwierdzając, że został on złożony po upływie zakreślonego 7-dniowego terminu. Jak bowiem wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie wraz z urzędowym formularzem skarżący odebrał osobiście w dniu 3 stycznia 2017 r. (k. 18), a więc termin upłynął z dniem 10 stycznia 2017 r., natomiast skarżący nadał wniosek w dniu 11 stycznia 2017 r. (k.
- 21) a więc jeden dzień po upływie terminu.
W tej sytuacji referendarz stwierdził, że nie powstał obowiązek merytorycznego rozpoznania wniosku, dlatego na podstawie art. 257 P.p.s.a. i art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a., referendarz pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Następnie w dniu 6 lutego 2017 r. (data nadania, k.
- 28) skarżący wniósł pismo nazwane "Sprzeciwem na zarządzenie z dnia 19 stycznia 2017 r.".
W piśmie tym skarżący wniósł o "przedłużenie terminu" do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie formularza PPF wyjaśniając, że ze względu na silne mrozy, przewlekłą chorobę i grypę oraz ze względu na znaczną odległość do poczty (ok.5 km) i brak własnych środków lokomocyjnych, nie był w stanie przesłać formularza wniosku wcześniej.
Mając na uwadze treść "sprzeciwu" skarżącego, Sąd uznał, że stanowi on wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.).
W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 149).
W sprawie zachodzą przesłanki przywrócenia skarżącemu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż nie można mu zarzucić winy w powyższym rozumieniu.
Skarżący podnosi, że ze względu na niesprzyjające warunki pogodowe, zły stan zdrowia, znaczną odległość do poczty i brak środka lokomocji nie był w stanie wcześniej nadesłać wymaganego formularza wniosku PPF. Okoliczności te występujące łącznie należy uznać za przeszkodę uniemożliwiającą zachowanie terminu; brak przy tym podstaw do odmowy ich wiarygodności. Jak wynika z akt, skarżący jest osobą samotną, w podeszłym wieku (68 lat) schorowaną, co uniemożliwiało mu nadanie przesyłki przez domowników.
Nie można więc w tej sytuacji skarżącemu zarzucić niezachowania należytej staranności i braku dbałości o własne sprawy, zwłaszcza, że opóźnienie nie było znaczne (1 dzień).
Powyższe uzasadnia przyjęcie, że skarżący w sposób niezawiniony uchybił wskazanemu terminowi, a zatem wniosek o przywrócenie tego terminu – złożony z zachowaniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 P.p.s.a.- zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów Sąd - na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.