Uzasadnienie
J. S. wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.
W piśmie z dnia [...] r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając to żądanie toczącym się w sprawie postepowaniem sądowoadministracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu (a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.
W ocenie sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za taką nie można bowiem uznać okoliczności wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, w którym przedmiotem kontroli jest decyzja zawierająca kwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie. Okoliczność ta nie spowoduje bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd nie dopatrzył się również z urzędu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Trzeba bowiem podkreślić, iż to wyłącznie inwestor, nie zaś skarżąca, ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego.
Zauważyć ponadto należy, że ewentualność wyeliminowania przez sąd decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych z obrotu prawnego nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania tej decyzji. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, stąd niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wyłącza możliwości udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd oddalił wniosek skarżącej w oparciu o treść art. 61 § 1 p.p.s.a.
Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.