Uzasadnienie
B. M. w skardze wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Do skargi dołączyła urzędowy formularz symbol PPF, na którym nie wskazała zakresu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Oświadczyła w nim, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest wdową, utrzymującą się z emerytury w kwocie [...] złotych netto, która nie pokrywa wydatków związanych z zaspokojeniem jej podstawowych potrzeb życiowych. Strona skarżąca jest współwłaścicielką w [...] części mieszkania o powierzchni [...] m2 oraz posiada [...] udziału w [...] nieruchomości gruntowej. Strona skarżąca wezwana do sprecyzowania zakresu wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Jak oświadczyła bowiem strona skarżąca otrzymywana przez nią emerytura nie pokrywa wydatków związanych z jej najistotniejszymi potrzebami życiowym. Oświadczenie to obdarzyć należy wiarą. W ocenie referendarza sądowego wysokość emerytury strony skarżącej nie jest bowiem w stanie pokryć miesięcznych wydatków związanych z utrzymanie jednej osoby.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.