Uzasadnienie
Rada Miejska uchwałą z dnia 8 sierpnia 2002 r. Nr XLIX/341/2002 w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. - odrzuciła zarzut W. M. zam. K. ul. [...] dotyczący likwidacji istniejącego ciągu komunikacyjnego - przejścia pieszego o symbolach 19 TDY i 18 TDY, położonego pomiędzy działkami nr 1961/2 i 1689.
W motywach podano, że stanowiący własność gminy miejskiej K. ciąg komunikacyjny - działka o nr 1725 znajduje się na terenach zabudowy jednorodzinnej w rejonie ulic: [...], [...], [...] i [...] w K. i od wielu lat spełnia rolę połączenia pieszego między ul. [...] i [...].
W projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istniejący ciąg komunikacyjny został potraktowany jako przejście piesze DTY /szerokość mniejsza niż 4 m/ i jest jednym z elementów układu komunikacyjnego istniejącego i projektowanego osiedla zabudowy jednorodzinnej. Tego rodzaju rozwiązanie jest również zgodne z postulatami mieszkańców ulic [...] i [...] wnoszących o utrzymanie przejścia.
Jako podstawę prawną uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ oraz art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. M. wnosiła o uchylenie wskazanej uchwały. W motywach podniosła uciążliwości jakie powoduje istniejąca wąska droga, stanowiąca własność Skarbu Państwa a usytuowana wzdłuż jej posesji przy ul. [...]. Skarżąca uważa, że droga powinna być jej sprzedana, co spowoduje poszerzenie jej własnej działki i zlikwiduje liczne konflikty na tle niewłaściwego korzystania z wąskiej drogi.
Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaskarżonej uchwały. Ponadto stwierdzono, że Gmina Miejska nigdy nie planowała i nie planuje sprzedaży działki stanowiącej jej własność, a wykorzystywanej jako ciąg komunikacyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ w art. 24 ust. 1 stanowi, iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dokonać może tego wyłącznie rada gminy jako organ uchwałodawczy gminy, co wynika z zapisu zawartego w art. 4 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./.
Kontrola sądu administracyjnego nie może zatem dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć, lecz ogranicza się do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a w szczególności przestrzegania procedury planistycznej wskazanej w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.
Ustawa ta w art. 23 i 24 określa środki prawne jakie służą każdemu, kto kwestionuje rozwiązania planistyczne zawarte w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu. Są to: zarzut i protest różniące się podmiotowo i przedmiotowo a także możliwością zaskarżenia uchwał podjętych w wyniku ich rozpatrzenia.
Zarzut do projektu planu może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie. Pojęcie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wynika z przepisów prawa materialnego. Interesem takim może być np. własność nieruchomości, która zostaje naruszona na skutek zmiany jej przeznaczenia w projekcie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego obejmującym tę nieruchomość.
Nie stanowi natomiast o interesie prawnym a tym bardziej o jego naruszeniu samo sąsiedztwo w stosunku do nieruchomości objętej zmiana planu.
Z zaskarżonej uchwały oraz rysunku projektu zmiany planu wynika, że skarżąca jest właścicielką działki sąsiadującej z nieruchomością wykorzystywaną jako ciąg komunikacyjny. Projekt zmiany planu nie obejmuje działki skarżącej lecz usytuowany poza jej granicami i stanowiący własność Gminy Miejskiej ciąg komunikacyjny.
Skarżąca zatem nie miała interesu prawnego do złożenia zarzutu do planu.
Złożone przez nią w dniu 7 maja 2002 r. pismo nazwane "prośbą", w którym wskazuje na okoliczności świadczące o jej faktycznym zainteresowaniu terenem określonym jako "ciąg komunikacyjny" graniczący z jej działką było protestem, o jakim mowa w art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym błędnie potraktowanym przez organ jako zarzut.
Protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś od uchwały rady gminy w kwestii odrzucenia protestu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż tak wynika z art. 23 ustawy.
W związku z powyższym wniesiona przez W. M. skarga na uchwałę Rady Miejskiej w przedmiocie odrzucenia protestu /mylnie określonego zarzutem/ podlega odrzuceniu na podstawie art. 38 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/.