Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 11 czerwca 2002r., wskazując jako jej podstawę materialnoprawną art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i d, pkt 2 i pkt 6, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a – c, pkt 2 i ust. 4, art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. r Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz § 29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 1 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.) nakazał M. i S. L. dokonanie w terminie do dnia 30 listopada 2002r. odprowadzenia wód opadowych z budynku mieszkalnego oraz części działki oznaczonej Nr 146 położonej w H. przy ul.[...] w taki sposób, aby wody opadowe nie przedostawały się na teren działki sąsiedniej stanowiącej współwłasność M. i L. K., przez usunięcie warstwy ziemi powodującej podwyższenie poziomu terenu, doprowadzając go do poziomu gruntu stałego.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. i S. L., zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił powyższą decyzje pierwszoinstancyjną i umorzył postępowanie pierwszej instancji, uzasadniając:
W sprawie zmiany ukształtowania terenu przy budynku mieszkalnym małż. L. wydana została ostateczna decyzja Burmistrza Miasta z dnia 10 września 2001r. podjęta na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne, umarzająca postępowanie w sprawie o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie z uwagi na przedawnienie roszczenia. W sprawie tej zapadł również wyrok oddalający powództwo M. i L. K. przeciwko małż. L., (wyrok SR w H. z dnia 11 stycznia 2002 r. sygn. akt I C 163/01).
Rozstrzygnięcie sprawy na podstawie przepisów ustawy – Prawo wodne powoduje bezprzedmiotowość postępowania przed organem nadzoru budowlanego. Bezprzedmiotowość postępowania potwierdza również postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2002r. sygn. akt IV SA 902/02, zgodnie z którym sprawy dotyczące zmiany stanu wody na gruncie powinny być rozstrzygane na podstawie przepisów ustawy – Prawo wodne.
M. K. i L. K. w skardze do sądu administracyjnego wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi krytycznie odnieśli się do decyzji i wyroku wydanych na podstawie ustawy – Prawo wodne. Wskazali, iż rozstrzygnięcie sprawy winno nastąpić na podstawie przepisów prawa budowlanego, w tym § 29 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Przepis ten uprawnia organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji, jeśli postępowanie przed tym organem było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż ocena organu odwoławczego, co do bezprzedmiotowości postępowania pierwszej instancji, jest błędna, gdyż nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy. Pominięta bowiem została ta część żądania skarżących, która dotyczyła spływu wód opadowych z dachu budynku małż. L. na teren działki skarżących.
Określony przez skarżących przedmiot postępowania wskazywał na konieczność rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w myśl art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz § 29 i § 126 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Ocena powyższa została powzięta przy uwzględnieniu zapatrywania wyrażonego przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 sierpnia 2001r. sygn. akt III RN 140/00 (publ. OSNAPiUS 2002/4/84).
Zgodnie z § 29 cyt. rozporządzenia, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania go na teren sąsiedniej nieruchomości bez zgody właściciela lub zarządcy jest zabronione. Przepis ten należy odczytywać w kontekście § 126 ust. 1 tego rozporządzenia, który stanowi, że dachy, tarasy, a także zagłębienia wykonane przy ścianach zewnętrznych budynku (zejścia, zjazdy, fosy) powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do sieci kanalizacji deszczowej, do dołów chłonnych albo na teren własnej działki. Z przepisów tych wynika obowiązek inwestora zapewnienia odprowadzenia wody opadowej do wymienionych urządzeń albo na teren własnej działki. Oznacza to, iż wody opadowe odprowadzane z dachu budynku nie mogą spływać na teren sąsiedniej działki.
Jeśli zatem skarżący podnosili, iż na teren ich działki spływają wody opadowe z dachu budynku małż. L., to żądanie zmiany tego stanu należało rozpoznać na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego.
Pominięcie okoliczności podnoszonych przez skarżących spowodowało błędną, a co najmniej przedwczesną ocenę, iż postępowanie organu pierwszej instancji było bezprzedmiotowe.
Sąd nie neguje stanowiska zaskarżonej decyzji, iż przypadku zmiany stanu wody na gruncie zastosowany winien być art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. – Prawo wodne (Dz.U. nr 115, poz. 1229), co wobec naruszenia przepisów o właściwości (art.19 i 20 kpa w zw. z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego), prowadziłoby w konsekwencji do bezprzedmiotowości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wydał decyzje w pierwszej instancji. Należało jednak wyjaśnić i ustalić przyczyny spływania wód opadowych na działkę skarżących.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, że zalewanie działki skarżących, jeśli ma miejsce, spowodowane jest zmianą stanu wody na gruncie, a nie odprowadzeniem wód opadowych z dachu budynku małż. L.. Wskazane uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) i obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania w myśl art. 200 cyt. ustawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.