Uzasadnienie
We wniosku z dnia 12 września 2002 r Z.K.- C. domagała się ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania działki oznaczonej nr.1747 położonej w K.D. przy ulicy M. Nieruchomość miałaby zostać zabudowana budynkiem mieszkalnym,garażem i budynkiem gospodarczym.
Według wniosku należy także dokonać remontu posadowionej na działce stodoły.
Całość zabudowy ma stanowić siedlisko rolnicze. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r
Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy wzmiankowanej nieruchomości powołując się na stanowisko
Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który postanowieniem z dnia [...] marca 2003 r nr. [...] nie uzgodnił projektu decyzji.
Rozpatrujące odwołanie wnioskodawczyni Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko organu I instancji. Kolegium ustaliło, iż teren planowanej inwestycji znajduje się w obrębie układu urbanistyczno- architektoniczno- krajobrazowego K.D. wpisanego do rejestru zabytków Województwa pod numerem A/ 46, a ponadto jest objęty ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i
Gminy K.D. zatwierdzonego uchwałą nr LI / 284/ 98 Rady Miejskiej z dnia 17 czerwca 1998 r. Przedmiotowa inwestycja wymaga zatem uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
Odmowa uzgodnienia projektu decyzji jest podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.K-C.
podkreśliła, iż organ odwoławczy był zobowiązany do merytorycznej kontroli postanowienia Konserwatora Zabytków. Ocena ta zdaniem skarżącej jest niezbędna jest właściwa tym bardziej, iż z pisma Urzędu Miejskiego z dnia 21 stycznia 2003 r wnosić należy,iż nie zgadzał się on ze stanowiskiem Konserwatora Zabytków. Skarżąca sama wprawdzie nie odwoływała się od postanowienia, ale prosiła organ I instancji o podjęcie takiej czynności. Według skarżącej Urząd Konserwatorski wydając swoje postanowienie naruszył dyrektywy zawarte w uchwale NSA z dnia 11 maja 1998 r "ONSA 1198 / 4 / 111 ". Wniosek prowadzi do realizacji zabudowy nieruchomości budynkami siedliska rolnego. Na działkach sąsiednich jest zlokalizowana zabudowa mieszkalno – gospodarcza. W piśmie z dnia 30 stycznia 2004 r skarżąca dodatkowo opisała położenie nieruchomości i sąsiednią zabudowę. Podkreśliła zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K.D. i zarzuciła Kolegium lekceważenie opinii organu I instancji podające konkretne fakty o terenie, co jest dla niej, jako podatnika wręcz gorszące.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Argumentacja powołana przez skarżącą nie może prowadzić do podważenia zasadności stanowiska organów administracji. W sprawie nie jest kwestionowane, iż obszar, którego dotyczy wniosek jest objęty ochroną konserwatorską i został wpisany do rejestru zabytków Województwa pod numerem A/46.
Powyższa ochrona wynika także z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K.D. zatwierdzonego uchwałą nr.LI / 284 / 98 z dnia 17 czerwca 1998 r. Stosownie do art.40 ust.4 pkt.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U z 1999 r Nr.15, poz. 139 ze zmianami) oznacza to konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z działającym w imieniu wojewody wojewódzkim konserwatorem zabytków.(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2002 r sygn. akt III RN 175 / 2001 ONSP 2003 / 19 poz.452). Przepis ten zawiera instytucję współdziałania organów w toku załatwiania sprawy administracyjnej, gdzie działanie każdego z nich ma znaczenie materialne i stanowi część rozstrzygnięcia przyjętego w danej sprawie. W Uchwale Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1999 r (sygn. akt OPK 14 / 98 ONSA 1999 nr.3, poz.80) podkreślono ukształtowany w doktrynie pogląd, według którego stanowisko organu współdziałającego, z którym należy uzgodnić decyzję bądź wydać decyzję po uzgodnieniu, jest wiążące dla organu decyzyjnego.Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący.
Sąd uznał, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana po uzgodnieniu, wyraża w istocie stanowiska co najmniej dwu organów, gdzie każdy z nich zobowiązany jest do zbadania sprawy pod katem obowiązujących w tym zakresie przepisów i do zajęcia stanowiska. Oznacza to, iż organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem organu współdziałającego i nie może we własnym zakresie oceniać zasadności tego stanowiska. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską oznacza, iż nie można ustalić dla zamierzonej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W świetle powyższych wywodów Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadność stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji nie może budzić wątpliwości. Na zupełnym niezrozumieniu oparty jest pogląd skarżącej, zarzucający organowi I instancji, iż ten nie złożył zażalenia na postanowienie Konserwatora Zabytków. Nie jest rzeczą organów administracji badanie przyczyn zaniechania wykorzystania przez stronę środków odwoławczych, o których była prawidłowo poinformowana.
Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr.153, poz.1270) skargę należało oddalić.