Postanowienie WSA w Lublinie z 8 stycznia 2014 r., II SA/Lu 1237/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 8 stycznia 2014r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013r., znak: [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec

Uzasadnienie

Z. M. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2013r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 2646 zł wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że może mu zostać wyrządzona szkoda na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Sąd zważył, co następuje

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku.

Skarżący Z. M. nie wykazał tych przesłanek.

W szczególności nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi.

Skarżący nie wykazał również, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić mu znaczną szkodę – skarżący tylko ogólnie wskazał na możliwość wyrządzenia mu takiej szkody w razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jednak nie przedstawia swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie opłaty adiacenckiej wyrządziłoby im szkodę w znacznych rozmiarach, a nie jakąkolwiek, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ponadto zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332), natomiast uiszczona opłata adiacencka może być zwrócona wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ją ustalającej.

W świetle powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowią również podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty dotyczące wadliwości tej decyzji – katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, określony w tym przepisie, ma bowiem charakter zamknięty.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.