Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. i M. małż. R. od decyzji Starosty z dnia [...] znak: [...] w sprawie odmówienia wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podniesiono, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Sygn. akt I C [...] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym orzeczono, iż właścicielem działki Nr [...], ark. 9 o pow. 413 m2 jest J. R. s. J. i A., a działki Nr [...], ark. 19 o pow. 387 m2 są E. i J. małż. A. i stan ten, na wniosek właścicieli został ujawniony w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta. Powołany jako podstawa żądania przedmiotowych zmian art. 51 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086/ w tym przypadku nie może mieć zastosowania gdyż odnosi się do stanu prawnego i faktycznego w którym władający był wpisany do ewidencji gruntów na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów prawnych, a obecnie podjął czynności zmierzające do uregulowania, wykazania tytułu własności.
Wymieniony przepis został zamieszczony w rozdziale – przepisy przejściowe i końcowe cytowanej ustawy i w okresie przejściowym wprowadzania w życie instytucji określonych w tej ustawie stanowi gwarancję dla władającego, że do czasu uregulowania prawa własności gruntu, nie stanowiącego własności państwowej bądź komunalnej, będzie wykazywany jako podmiot ewidencji gruntów.
Powyższe jest zgodne również z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. Nr 98 poz. 45/, który stanowi, że ewidencja obejmuje między innymi dane dotyczące właścicieli nieruchomości i jedynie w przypadku ich braku można wykazać w tej ewidencji dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają.
W sprawie dane właścicieli działek gruntu są znane organom prowadzącym ewidencję gruntów i budynków miasta, gdyż wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, a zatem brak jest podstaw wykazywania w tych pozycjach osób innych niż właściciele.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli: M. R. i J. R. wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej prawo materialne – art. 13 ust. 2 lit.c rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. /Dz.U. Nr 38, poz. 454/, a to ze względu na to, że działki te wchodzą w skład ich gospodarstwa rolnego. Jako dowody na poparcie swoich twierdzeń skarżący załączyli nakazy płatnicze i kopie wpłat rat podatku gruntowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze kognicję sądu administracyjnego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2002 r. /Sygn. akt I C [...]/ utrzymanym następnie w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2002 r. sygn. I [...] w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym orzeczono, iż właścicielem działki Nr [...] ark. 9 o powierzchni 413 m2 jest J. R. s. J. i A., a działki Nr [...] ark. 19 o powierzchni 387 m2 są E. i J. małż. A. i stan ten, na wniosek właścicieli został ujawniony w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta.
Stosownie do art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. Nr 39 poz. 163 z późn. zm./ w ewidencji gruntów wykazuje się właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i komunalnych inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty.
Trafne jest stanowisko organów administracji, że żądanie skarżących J. i M. małż. R. utworzenia dla spornych działek w ewidencji gruntów miasta B. odrębnych pozycji rejestrowych i wykazania w nich oprócz właścicieli także ich jako władających, w stanie faktycznym sprawy – jest bezpodstawne.
Powołany jako podstawa materialnoprawna art. 51 cyt. wyżej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086/ odnosi się do stanu prawnego i faktycznego, w którym władający był wpisany do ewidencji gruntów na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, a obecnie podjął czynności zmierzające do uregulowania, wykazania tytułu własności.
Podnieść przy tym należy, że przepis ten zamieszczony został w rozdziale – przepisy przejściowe i końcowe powołanej wyżej ustawy i celem jego było, by w okresie przejściowym wprowadzania w życie instytucji określonych w tejże ustawie stanowił gwarancję dla władającego, o którym mowa wyżej, iż do czasu uregulowania prawa własności będzie wykazywany jako podmiot w ewidencji gruntów.
Powyższe stanowisko jest zgodne również z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. Nr 38, poz. 354/ stanowiącym, że ewidencja obejmuje między innymi dane dotyczące właścicieli nieruchomości i jedynie w przypadku ich braku można wykazać w tej ewidencji dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają.
Z przytoczonych wyżej względów decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty prawa nie naruszają.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.