Uzasadnienie
Pełnomocnik strony skarżącej na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniósł o przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że strona skarżąca jest osobą bezrobotną, samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe, zamieszkującą w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z alimentów w kwocie [...] złotych. Strona skarżąca oświadczyła, że po opłaceniu czynszu za mieszkanie – [...] złotych miesięcznie, kosztów zużycia energii elektrycznej i gazu – [...] złotych miesięcznie oraz podatku od nieruchomości – [...] złotych miesięcznie pozostałą część dochodu przeznacza na wyżywienie. Odzież zaś otrzymuje z C. bądź kupuje w sklepach z tanią odzieżą.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Jak wynika bowiem z oświadczenia zawartego na druku PPF dochód strony skarżącej nie wystarcza na pokrycie kosztów zakupu odzieży, co skutkuje tym, że odzież strona skarżąca otrzymuje z pozarządowej organizacji pomocy społecznej. Strona skarżąca posiada zatem dochody jednak ich wysokość uniemożliwia ponoszenie wszelkich wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.