Uzasadnienie
S. R. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił M. K. świadczenie za korzystanie z urządzeń wodnych w łącznej kwocie [...]zł oraz zobowiązał M. K. do zapłaty ustalonego świadczenia na rzecz Spółki Wodnej [...] w terminie do dnia [...] r.
Po rozpatrzeniu odwołania M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r.
M. K. w ustawowym terminie złożył za pośrednictwem Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ww. decyzję ostateczną.
W wyniku uwzględnienia skargi M. K. w ramach autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przed przekazaniem skargi Sądowi, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło własną decyzję z dnia [...] r., a także utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Starosta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję autokontrolną organu odwoławczego.
Odpowiadając na skargę Starosty Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga Starosty [...] podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydaną w trybie autokontroli przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a., wniósł Starosta [...] będący organem, który wydał uchyloną tą decyzją – wraz z utrzymującą ja w mocy decyzję organu odwoławczego – decyzję pierwszej instancji. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji postępowania administracyjnego, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ ten nie ma interesu we wniesieniu skargi. Brak jest bowiem podstaw do przyznania organowi administracji publicznej legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie, w której temu organowi powierzone zostało orzekanie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04 – dostępny w CBOSA).
W konsekwencji organ orzekający w pierwszej instancji postępowania administracyjnego nie jest również uprawniony do wniesienia skargi na ewentualną decyzję autokontrolną organu odwoławczego, podjętą wskutek samodzielnego uwzględnienia przez ten organ skargi na swoją wcześniejszą decyzję, wydaną po rozpatrzeniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej.
W świetle powyższych rozważań skarga Starosty [...] który orzekał w niniejszej sprawie jako organ pierwszej instancji, jest niedopuszczalna z powodu braku po stronie tego organu legitymacji skargowej.
Z tych względów skargę należało odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.