Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2003 r. (Nr [...]) wydaną na podstawie alt. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z 4 i art. 16 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.jedn. z 1998 r. Dz. U. Nr 64, poz. 414 ze zmianami) po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji wydanej z upoważnienia Rady Miejskiej przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] lipca 2003 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy zamiany bezpłatnego abonamentu obiadowego za ekwiwalent pieniężny - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdziło, że przepis art. 16 cyt. ustawy o pomocy społecznej zobowiązuje organy pomocy społecznej do zapewnienia jednego gorącego posiłku dziennie osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Natomiast z akt sprawy wynika, że odwołujący spełnia ten warunek zarówno z uwagi na stan zdrowia - niepełnosprawność jak też z uwagi na warunki mieszkaniowe - brak wody, kanalizacji. Dlatego też, organ pomocy społecznej uwzględniając złożony przez odwołującego wniosek, decyzją z dnia 3 czerwca 2003r. przyznał bezpłatne abonamenty obiadowe w okresie od miesiąca lipca do miesiąca grudnia 2003r.
Jednakże odwołujący ponownie zwrócił się do organu I instancji o zamianę, przyznanego bezpłatnego abonamentu obiadowego na ekwiwalent pieniężny, twierdząc iż jest to niezbędne z uwagi na konieczność stosowania przez niego diety, na którą to okoliczność przedstawił stosowne zaświadczenie.
W odpowiedzi, organ I instancji zaproponował zamianę abonamentu na inny bar, w którym podawane są posiłki dietetyczne, na co odwołujący nie wyraził zgody i złożył odwołanie.
Rozpatrując odwołanie organ II instancji orzekł, że przepisy przedmiotowej ustawy o pomocy społecznej jednoznacznie wskazują na pomoc w postaci jednego gorącego posiłku dziennie i nie przewidują możliwości jego zamiany na ekwiwalent pieniężny. Ponadto przyznanie ekwiwalentu pieniężnego nie spełniałoby przede wszystkim celu tego rodzaju pomocy cyt. "przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić". Natomiast odwołujący się zarówno we wniosku, jak i w wywiadzie środowiskowym stwierdza, iż z uwagi na niepełnosprawność i warunki mieszkaniowe nie ma możliwości przygotować sobie gorącego posiłku we własnym zakresie, stąd przyznana została pomoc w postaci abonamentu obiadowego zapewniającego odwołującemu jeden gorący posiłek dziennie.
W skardze do sądu skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu. Ponadto kwestionuje fakt propozycji i zamiany abonamentu obiadowego na posiłki dietetyczne i w dalszym ciągu domaga się wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja wbrew zarzutom ze skargi nie naruszyła przepisów prawa materialnego czy też prawa procesowego. W szczególności prawidłowo właściwe organy orzekły, że przepisy art. 2 ust. 3 i 4 jak i art.16 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (t.j. z 1998r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) nie zezwalają na zamianę bezpłatnego abonamentu obiadowego na ekwiwalent pieniężny, gdyż jest to pomoc wyłącznie w formie rzeczowej tj. jednego gorącego posiłku dziennie. Ponadto wbrew zarzutowi ze skargi ze względu na wymóg stosowania przez skarżącego diety niskocholesterowej już organ I instancji zaproponował zamianę baru na inny bar, który serwuje posiłki dietetyczne, lecz powyższa propozycja nie została przez skarżącego przyjęta. Wynika to jednoznacznie z treści kwestionariusza wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez pracownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 5 czerwca 2003 r. (karta Nr 4 akt sprawy).
Ponadto, co prawidłowo podkreśla właściwy organ, jest to tego rodzaju pomoc społeczna, która jest stosowana wówczas kiedy osoba nie może we własnym zakresie przygotować sobie gorącego posiłku. Dlatego też zaskarżona decyzja także nie naruszyła granic uznania administracyjnego w zakresie subsumpcji stanu prawnego do danego stanu faktycznego w tej sprawie.
Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sąd skargę oddalił.