Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ Sąd ten jest uprawniony, stwierdzić należy, że decyzja ta prawa nie narusza.
W myśl art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ przy zameldowaniu się na pobyt stały, osoba chcąca się zameldować ma obowiązek przedstawienia swych uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
Uprawnienia te ponadto w myśl art. 29 ust. 1 powołanej ustawy muszą być potwierdzone przez właściwą osobę /właściciela, zarządcę itp./ na druku meldunkowym /tzn. zgłoszeniu meldunkowym/.
Bez dopełnienia tych powinności przez osoby chcące się zameldować - organ meldunkowy nie może uwzględnić żądania w drodze czynności materialno-technicznej pod rygorem nieważności takiej czynności.
Bezsporne jest w sprawie, że Marek i Grażyna K. są współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej wielomieszkaniowym domem, w którym nie ma wyodrębnionej odrębnej własności lokali, a skarżący zameldowani są w jednym z mieszkań w tymże domu, a faktycznie zajmują inne pomieszczenia /nadbudowaną kondygnację/.
Współwłaściciel nieruchomości ma uprawnienia do zameldowania się w lokalu objętym ta współwłasnością ale jedynie w sytuacji gdy wszyscy pozostali współwłaściciele uprawnienia te potwierdzą przez złożenie stosownych oświadczeń na zgłoszeniu meldunkowym. Potwierdzenie uprawnień jest bowiem czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu.
Skoro w zgłoszeniach zameldowania na pobyt stały Marka i Grażyny K. oraz ich dzieci brak potwierdzenia uprawnień do zamieszkiwania przez pozostałych współwłaścicieli to zameldowanie skarżących i ich dzieci w tym lokalu nie mogło być dokonane w drodze czynności materialno-technicznej. Jeśli do tego doszło, to czynności wspomniane podlegały anulowaniu na mocy art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Tym samym zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a skarga na nie jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.