Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołań pełnomocnika "Społem" Powszechnej Spółdzielni Spożywców [...], [...] oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej od decyzji z dnia [...] lipca 2002 (znak [...]) wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z obiektem gastronomicznym wraz z uzbrojeniem inżynieryjnym i miejscami parkingowymi w C. przy ul. [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdziło, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania, gdyż przedmiotowy pawilon o charakterze handlowo-usługowym został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...]kwietnia 2000 r. Nr [...] oraz zaużytkowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...]. Zacytował tezy wyroków NSA z dnia 1 kwietnia 1999 r. (sygn. akt IV SA 640/97) oraz z dnia 4 listopada 1997 r.(sygn. akt II SA/Gd 834/96) uznając, że w świetle tych wyroków ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji jest bezprzedmiotowe.
Następnie odwołanie od decyzji wnieśli: pełnomocnik "Społem" Powszechnej
Spółdzielni Spożywców [...], Zarząd [...] oraz Prokurator Prokuratury Rejonowej.
Pełnomocnik "Społem" Powszechnej Spółdzielni Spożywców oraz Zarząd [...] w odwołaniach o tej samej treści podnieśli, że w dacie złożenia wniosku oraz wydania decyzji zaskarżonej rozstrzygnięcie musi nastąpić w drodze decyzji merytorycznej, gdyż w sprawie istnieje tylko bezzasadność żądania strony, a nie bezprzedmiotowość postępowania. Ich zdaniem bezzasadność żądania strony co do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogła nigdy doprowadzić do wydania decyzji pozytywnej.
Natomiast Prokurator Prokuratury Rejonowej podniósł naruszenie art. 105 § 1 Kpa poprzez orzeczenie o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie bez uprzedniego wyczerpującego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego. Z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że gdyby zasadność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzależniona była od wykonania i zakończenia prac budowlanych prowadziło by to do samowoli budowlanej i bezprawia. Dlatego można by rozważać zastosowanie art. 105 Kpa gdyby K. K. jako inwestor zrezygnował z uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2000 r. ([...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę uchylona została wyrokiem NSA (sygn. akt II SA/Lu 658/00) i nieuzasadnione jest powoływanie się na tę decyzję. W sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 i 105 § 2 Kpa.
Ponadto dodał, że w świetle ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., decyzja jest sprzeczna z obecnie i uprzednio miejscowym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tej części miasta. Podniósł także, że powierzchnia wybudowanego pawilonu jest niezgodna z projektem budowlanym oraz uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 grudnia 2001 Nr XXXVII/466/01 ograniczającą powierzchnię sprzedażową do 800 m2.
Rozpatrując powyższe odwołania organ II instancji stwierdził, że przedmiotem tego postępowania jest decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2002 (znak [...]) wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z obiektem gastronomicznym wraz z uzbrojeniem inżynieryjnym i miejscami parkingowymi przy ul. [...]. Organ I instancji umorzenie postępowania uzasadnił tym, że przedmiotowy pawilon na dzień wydawania decyzji został już wybudowany i postępowanie z tego powodu stało się bezprzedmiotowe. Wynika to także z tego, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana przed wydaniem decyzji, od której wniesiono odwołanie co nie jest negowane przez żadną ze stron. Natomiast art.105 § 1 kpa, stanowi że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Natomiast decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca o zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i to jest między innymi celem jej wydania. Dlatego też podkreślił, że trudno zaakceptować pogląd, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe po zrealizowaniu inwestycji. Byłaby ona w takim przypadku bezprzedmiotowa z uwagi na to, że inwestor zrealizował swój zamiar, uzyskując na etapie realizacji ostateczne pozwolenie na budowę, budując obiekt i uzyskując pozwolenie na użytkowanie. Zacytowana przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji teza wyroku NSA z dnia 4 listopada 1997r. (sygn.akt II SA/Gd 834/96) jest aktualna w obowiązującym stanie prawnym, jak również teza, że w tej sytuacji bezprzedmiotowe byłoby również wydanie pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 1 kwietnia 1999r. sygn. akt IV SA 640/97).
Podobne stanowisko zajęte zostało przez piśmiennictwo prawnicze np. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Warszawa 1996 r. Wyd. C.H.Beck, str. 463, Oznacza to, że zarzuty podniesione przez odwołujących się nie są zasadne dla istoty rozstrzygnięcia tego postępowania.
W skardze do sądu zarówno pełnomocnik strony skarżącej tj. "Społem" Powszechnej Spółdzielni Spożywców [...] jak Prokurator Prokuratury Rejonowej podtrzymali w całości zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności ich zdaniem brak jest przesłanek do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Wynika to także według skarżących z wyroku NSA OZ w Lublinie z dnia 13 grudnia 2001r. (sygn. akt II SA/Lu 657/00) oraz w wyroku NSA OZ w Lublinie z dnia 13 grudnia 2001r. (sygn.akt II SA/Lu 658/00).
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w tej sprawie jest ocena jej stanu prawnego i faktycznego pod kątem prawidłowości zastosowania przez właściwy organ dyspozycji art. 105 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, właściwy organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu.
W tej sprawie skarżący żądają jej rozstrzygnięcia co do istoty czyli w praktyce wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest to jednak inwestycja już zrealizowana w całości i oddana do użytku. Ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 13 grudnia 2001r. (sygn. akt II SA/Lu 657/00) tylko uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2000r. (Nr rep. [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji lecz nie orzekł o jej nieważności ze skutkiem ex tunc. W tej sytuacji prawnej i faktycznej organ II instancji w dacie wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu orzekał już na etapie inwestycji całkowicie zrealizowanej, a nawet zmienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożył inwestor wniosek o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Dlatego też Sąd podziela dotychczasową linię orzecznictwa NSA, z której wynika, że nie można ustalić jak i oczywiście odmówić ustalenia odpowiednią decyzją warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji już zrealizowanej (zob. np. Wyrok NSA z dnia 4 listopada 1997r. (sygn. akt II SA/Gd 834/96 – opublik Lex nr 44165), a także poglądy wyrażone w doktrynie w tym zakresie np. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, W-wa 1996, Wyd. C.H. Beck, s.463.
Dlatego też, zaskarżona decyzja orzekająca w trybie art. 105 § 1 kpa o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości nie naruszyła przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego.
Z tych względów i na podstawie art. 151 w związku 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.