Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2003 r. wydaną po rozpatrzeniu odwołania M. i P. P., Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o niezbędności wejścia na teren działki Nr 5 przy ul. D.M.M., na szerokość 0,7 m wzdłuż granicy działki Nr 4/1 w terminie od 11 do 30 października 2003r. celem wykonania wykopu pod fundament ściany dobudowywanego budynku i wykonaniu robót budowlanych na działce Nr 4/1 przy jej granicy, zgodnie z decyzją Prezydenta m. L. z dnia [...] stycznia 2003r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę.
Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wnieśli w dniu 27 października 2003r. małżonkowie M. i P. P. oraz S. P.i B. B. Postępowanie wywołane wniesieniem skargi nie zostało zakończone do dnia 31 grudnia 2003r. Sprawa podlega więc rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271).
W dniu 9 września 2004r., skarżący: M.P., P.P i B.B. cofnęli skargę.
W myśl przepisu art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa, a zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja dotyczyła wejścia na teren nieruchomości skarżących w ściśle określonym terminie, który już upłynął.
Wobec skutecznego cofnięcia skargi przez M.P., P.P i B. B. postępowanie ze skargi wymienionych osób podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast skarga S.P. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do przepisu art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżoną decyzją (por. J.Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz ", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 89). Legitymowaną do wniesienia skargi jest zarówno osoba, która była stroną postępowania administracyjnego jak i osoba, która wykaże, że zaskarżona decyzja dotyczy jej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego.
S.P., nie był stroną w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie jest współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczą decyzje organów obu instancji. Zaskarżona decyzja nie narusza jego uprawnień i nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Skarżący S.P. nie jest więc uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu przepisu art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego względu skarga S.P. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie połowy wpisu skarżącym, którzy cofnęli skargę przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,