Uzasadnienie
Skarżący A. i S. małżonkowie K. wnieśli na urzędowych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF o zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Po złożeniu powyższych wniosków do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła sporządzona przez radcę prawnego działającego w imieniu i na rzecz skarżących skarga kasacyjna wraz z dołączonym do niej potwierdzeniem uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz pełnomocnictwem umocowującym autora skargi kasacyjnej do jej sporządzenia i wniesienia oraz podejmowania wszelkich czynności w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanym w niniejszej sprawie w dniu 8 maja 2008 r. odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy w żądanym przez nich zakresie.
W dniu 19 maja 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło zażalenie skarżących na postanowienie odmawiające im przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, do którego dołączono dowód wpłaty opłaty sądowej od powyższego zażalenia.
Od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia referendarza sądowego skarżący wnieśli sprzeciw, do którego dołączyli niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie faktur za energię elektryczną i gaz wraz z niepotwierdzonymi za zgodność z oryginałem kserokopiami dowodów wpłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosowanie do unormowania art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym – art. 245 § 2 p.p.s.a.
Z treści z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczność stanowiąca przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, którą wykazać ma strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy stanowi zwrot szacunkowy. Stosowanie zwrotu szacunkowego, jako przesłanki przyznania prawa pomocy a jednocześnie ocena tego, czy strona nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania związane jest z koniecznością porównania wysokości obciążeń finansowych, które strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy będzie zobowiązana ponieść w toku postępowania z jej realnymi możliwościami finansowymi. Porównanie powyższe zasadne jest jednak wówczas, gdy z innych okoliczności sprawy nie wynika, że strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy ma możliwości poniesienia kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc zażalenie jak i skargę kasacyjną uiścili wpisy sądowe od tych pism. Skarżący uiścili więc wszelkie koszty sądowe, które ze względu na etap niniejszego postępowania były z nim związane.
Z tego powodu porównanie wysokości obciążeń finansowych, które strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy będzie zobowiązana ponieść w toku postępowania z jej realnymi możliwościami finansowymi nie jest zasadne. Bez konieczności przeprowadzenia tego porównania z przytoczonych okoliczności faktycznych wynika, że zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy twierdzenie, iż skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania jest pozbawione podstaw. Niezasadny jest więc wniosek skarżących o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Brak podstaw do przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie całkowitym nie stoi na przeszkodzie dokonania oceny zasadności ich wniosku pod kątem przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosowanie do unormowania art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Przesłanka przyznania prawa pomocy unormowania w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. tak samo jak przesłanka z art. 246 § 1 pkt.1 p.p.s.a. stanowi zwrot szacunkowy. Stosowanie zwrotu szacunkowego stanowiącego przesłankę przyznania prawa pomoc w zakresie częściowym związane jest z koniecznością porównania wysokości obciążeń finansowych, które strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy będzie zobowiązana ponieść w toku postępowania z jej realnymi możliwościami finansowymi. Porównanie to prowadzone jest pod kątem oceny możliwości powstania u strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy uszczerbku w koniecznych jej kosztach utrzymania w związku z koniecznością ponoszenia pełnych kosztów postępowania. Przy czym porównanie to zasadne jest jedynie wówczas, gdy strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy jest bądź może być w toku postępowania zobowiązana do ponoszenia jego kosztów.
Uiszczenie przez skarżących wszelkich kosztów sądowych, które biorąc pod uwagę zaawansowanie niniejszego postępowania jak i chwilę złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy mogły być z nim związane jak i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego czyni niezasadnym także ocenę tego, czy poniesienie kosztów postępowania zagraża skarżącym uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Brak jest więc podstaw do przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie częściowym.
Ponadto dla oceny zasadności wniosku skarżących to – jak podnoszą oni w sprzeciwie - że ustanowiony przez nich profesjonalny pełnomocniku procesowy nie wziął wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu obecnego etapu postępowania i zakresu udzielonego pełnomocnikowi umocowania, pozostaje bez wpływu na ocenę konieczności ustanowienia dla skarżących profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Okoliczność odstąpienia przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego od pobierania wynagrodzenia za swoje usługi stanowi, bowiem element umowy pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, która nie podlega ocenie sądu administracyjnego.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 260 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.