Uzasadnienie
Rada Miejska uchwałą z dnia [..] września 2003 r. /Nr [...]/ wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./, art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. 1999 r. Nr 15, poz. 139, zm. Dz.U. Nr 41 poz. 412 i Nr 111 poz. 1279; z 2000 r. Nr 12 poz. 136, Nr 109 poz. 1157, Nr 120 poz. 1268; z 2001 r. nr 5 poz. 42, Nr 14 poz. 124, Nr 100 poz. 1085, Nr 115 poz. 1229, Nr 154 poz. 1804; z 2002 r. Nr 25 poz. 253, Nr 113 poz. 984, Nr 130 poz. 1112/, w związku z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717/ oraz uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie przystąpienia do zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L., w sprawie rozpatrzenia protestu wniesionego do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w granicach administracyjnych miasta L. – odrzuciła złożony przez M.W. protest.
W uzasadnieniu stwierdziła, że w dotychczas obowiązującym planie miejscowym przedmiotowy teren nieruchomości jest położony w rejonie A.Z.. Wynika to z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. /zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XXXI/220/97 z dnia 27 lutego 1997 r., Dz.Urz.Woj. Nr 10, poz. 79 z dnia 12 maja 1997 r./, w którym przedmiotowy obszar jest przewidziany głównie jako obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej określonej symbolami 243 M3, 244 M3, 245 M3, 246 M3 oraz 267 ZP i 268 ZP. Natomiast projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w obszarze miasta L. przedstawionym kształcie do publicznego wglądu, zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, utrzymuje przeznaczenie terenu jako tereny zabudowy jednorodzinnej MN. Dlatego też stwierdza Rada Miejska, nie następuje zasadnicza zmiana w zagospodarowaniu tego terenu – w stosunku do dotychczas obowiązującego – wyznaczonego wyżej wymienionym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Różnica w ustaleniach dla omawianego obszaru pomiędzy obowiązującym planem, a wyłożonym do publicznego wglądu projektem polega głównie na wyraźnym określeniu dla terenów MN układu komunikacyjnego, na który składa się system dróg dojazdowych. Dokonane rozstrzygnięcia projektowe mają na celu racjonalne i zgodne z zasadami ładu przestrzennego i urbanistyki określenie warunków zagospodarowania w omawianym obszarze /art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.
Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 46 poz. 543/ celem publicznym jest budowa i modernizacja dróg. Z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika również, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też, stwierdziła Rada Miasta, nie nastąpiło naruszenie norm prawa materialnego.
W skardze do Sądu skarżący, tj. M.W. osi podstawowy zarzut, że skarżoną uchwałę podjęto z naruszeniem art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6, 8, 9 i 11 kpa. W szczególności w treści skargi kwestionuje także ustalenia faktyczne dotyczące projektowanego przebiegu przedmiotowych dróg publicznych przez działkę jego i jego żony, co narusza, jak podkreśla skarżący, jego konstytucyjne prawo własności.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta podtrzymała w całości swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna lecz z innych przyczyn niż wskazane w jej treści, a które sąd może uwzględnić z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 152, poz. 1270/ stanowiącym, że sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu może być wniesiony zarzut, który może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia są naruszone ustaleniami przewidzianymi w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonego do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy/miasta/ w drodze uchwały, przy czym uchwałę odrzuceniu zarzutu w całości lub w części wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego /art. 24 ust. 3 i 4 tejże ustawy/.
Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenie przewidziane w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy /miasta/ w drodze uchwały. Oznacza to, że podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w tej sprawie jest ustalenie czy skarżący, tj. M.W. interes prawny lub uprawnienie, które zostało naruszone przez nowe ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu. Z ustaleń postępowania dowodowego w tej sprawie wynika, czego nie kwestionuje nawet Rada Miasta, że zmiany ustaleń projektu planu miejscowego m.in. "dotyczą jedynie wprowadzenia drugiej poprzecznej drogi dojazdowej zlokalizowanej na wydzielonych działkach skarżącego" /karta Nr 19 akt sprawy/, co narusza uprawnienia właścicielskie skarżącego.
Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie został naruszony interes prawny wnoszącego protest jako właściciela i z tego względu nastąpiło naruszenie dyspozycji art. 24 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkowało stwierdzeniem nieważności skarżonej uchwały. Należy także stwierdzić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w takim stanie prawnym i faktycznym nie może przesądzać o charakterze prawnym danego środka prawnego jego nazwa, tj. protest lub zarzut, a nawet jego zakwalifikowanie przez organ gminy. Wynika to z tego, że każdorazowe naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego przez przyjęte ustalenia projektowanego planu miejscowego lub jego zmiany powoduje, że wniesiony środek prawny zaskarżenia – biorąc pod uwagę jego charakter prawny – powinien być rozpatrzony jako zarzut, a nie protest /wyrok NSA z dnia 14 maja 1996 r. Sygn. akt SA/Kr 2329/95, ONSA 1997, Nr 2, poz. 81/.
Z tych względów i na podstawie art. 147 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały na podstawie art. 152 tejże ustawy.