Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]., znak:[...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1 i art.139 kpa oraz art. 39pkt.1i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania T. W. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej przyznającą jej zasiłek celowy w wysokości 200zł.
T. W. wnosiła o przyznanie jej pomocy do wykonywania czynności domowych, pomocy finansowej na opłacenie rachunku za prąd, a także na zakup opału, czesne za dwa miesiące, "bytowanie" i remont dachu nad mieszkaniem.
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej działając jako organ I instancji przyznał skarżącej pomoc finansową w wysokości 200zł z przeznaczeniem na czesne, "bytowanie" oraz remont dachu.
Zdaniem organu odwoławczego przyznany T. W. zasiłek celowy w kwocie 200zł jest znaczny, gdyż zasiłek ten zwykle jest przyznawany w niższych kwotach tj. od 50 do 150zł. Organ ten podkreślił, że nie było podstaw do uwzględnienia wszystkich żądań skarżącej, bowiem regularnie korzysta ona z pomocy udzielanej jej w różnych formach przez OPS, zaś organy pomocy społecznej powinny gospodarować środkami finansowymi w taki sposób, by udzielać pomocy jak największej liczbie osób potrzebujących wsparcia.
Organ odwoławczy podkreślił również, że nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem byłoby to orzeczenie wydane na niekorzyść odwołującej się, a więc niezgodne z art. 139 kpa
Skargę do sądu administracyjnego wniosła T. W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i uwzględnienie jej żądania w całości.
W skardze zarzuciła, że uzasadnienie decyzji Kierownika OPS jest niewyczerpujące i nie uwzględnia wszystkich istotnych dowodów, a w szczególności jej pism z dnia 11 maja 2005r., 18 maja 2005r., 10 września 2004r., 29 stycznia 2005r., wezwań do zapłaty za prąd złożonych w OPS w dniu 15 września 2005r., oświadczenia z dnia 25 sierpnia 2005r., skargi z dnia 5 września 2005r., aneksu do wniosku z dnia 13 września 2005r. złożonego w dniu 11 października 2005r. i innych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.) Cele pomocy społecznej określone zostały w art. 2 i 3 ustawy jako wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. (art.3ust.3)
W sprawie skarżąca wnosiła o przyznanie jej pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na pokrycie szeregu potrzeb: pomocy do wykonywania czynności domowych, pomocy finansowej na opłacenie rachunku za prąd, zakup opału, czesne za dwa miesiące, "bytowanie" i remont dachu nad mieszkaniem.
W świetle art.39 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego oraz określenie jego wysokości pozostawione jest do uznania organu pomocy społecznej, który rozpoznając wniosek powinien uwzględniać ogólne cele pomocy społecznej.
W sprawie zaistniały przesłanki do przyznania skarżącej zasiłku celowego, bowiem jej sytuacja materialna jest trudna i niezbędna jest jej pomoc finansowa. Prawidłowo zatem organ I instancji działając w granicach przysługującego mu uznania przyznał jej taki zasiłek w wysokości 200zł, przy czym granic tego uznania nie przekroczył. Wbrew zarzutom skargi organ ten nie miał bowiem obowiązku udzielenia pomocy na zaspokojenie wszystkich celów wskazanych przez skarżącą. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu rozpoznającego sprawę o racjonalności gospodarowania środkami finansowymi przeznaczonymi na świadczenia z pomocy społecznej, które polega na takim ich rozdysponowaniu, które umożliwi udzielenie pomocy wszystkim osobom jej potrzebującym. Instytucja pomocy społecznej ma przy tym na celu jedynie doraźne wspieranie osób w przezwyciężaniu ich trudnej sytuacji życiowej, nie może natomiast stanowić głównego źródła dochodu.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy oraz szeregu innych spraw będących przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skarżąca regularnie korzysta z pomocy społecznej udzielanej jej przez Ośrodka Pomocy Społecznej, a zatem ma zapewnioną pomoc w niezbędnym zakresie. Zaspokajanie wszelkich potrzeb skarżącej, w tym m.in. ustanowienie dla niej pomocy domowej stanowiłoby nieracjonalne gospodarowanie środkami finansowymi Ośrodka, tym bardziej, że skarżąca nie jest osobą wymagającą pomocy przy prowadzeniu gospodarstwa domowego.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, która została wydana prawidłowo. W szczególności nietrafny jest zarzut nieuwzględnienia przez organ wszystkich zebranych w sprawie dowodów, wymienionych w skardze. Wskazane przez nią dokumenty nie wnoszą bowiem nowych okoliczności do sprawy, a w szczególności nie zmieniają ustalonej przez organ pomocy społecznej sytuacji materialnej skarżącej, a w konsekwencji i wysokości przyznanego jej zasiłku.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.