Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ch. postanowieniem z dnia 14 czerwca 2000 r. wydanym na podstawie art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 123 Kpa odmówił wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na nieruchomości przy ul. R. 63 w Ch. wykonywanych na podstawie pozwolenia z dnia 15 czerwca 1999 r. wydanego przez Prezydenta Miasta Ch.
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia małżonków S., zaskarżonym postanowieniem orzekł o utrzymaniu w mocy powyższego postanowienia organu I instancji - przy następujących motywach:
Postanowienie organu I instancji jest zgodne z prawem. W rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek z art. 50 Prawa budowlanego i organ administracji nie miał obowiązku wstrzymania robót budowlanych.
Protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 10 grudnia 1999 r. nie przedstawia faktów aby prowadzone roboty budowlane w istotny sposób odbiegały od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę udzielonego przez Prezydenta Miasta Ch. z dnia 15 czerwca 1999 r. Po wznowieniu postępowania w tej sprawie organ I instancji decyzją z dnia 14 kwietnia 2000 r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, a organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy.
Bogusław i Bogusława małż. S. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W uzasadnieniu skargi wskazali, iż roboty prowadzone przez T. M. w sposób istotny odbiegają od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Inwestor realizuje piętrowy budynek mieszkalny z garażem. Pozwolenie na budowę dotyczy budynku gospodarczo-garażowego, a więc parterowego. Usytuowanie tego budynku narusza par. 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Protokół z 10 grudnia 1999 r. nie zawiera pomiarów dotyczących wysokości i odległości między budynkami. Na jego podstawie nie można było dokonać żadnych ustaleń.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymanie nim w mocy postanowienie organu I instancji są niezgodne z prawem.
Postępowanie w sprawie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przez T. M. na działce nr 165 przy ul. R. 63 w Ch. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 15 czerwca 1999 r. wydanego przez Prezydenta Miasta Ch. zostało wszczęte z inicjatywy małżonków S. W piśmie z dnia 9 maja 2000 r., domagając się wstrzymania robót budowlanych, wskazali, iż inwestor prowadzi roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./.
Organ administracji, z naruszeniem art. 77 par. 1 Kpa, nie wyjaśnił i nie rozważył powyższych okoliczności. Jako jedyne źródło ustaleń wskazano wyniki oględzin zawarte w protokole z dnia 10 grudnia 1999 r. Dokonane na tej podstawie ustalenia nie mogą być uznane za miarodajne. W oględzinach nie brali udziału skarżący, i jak wynika z akt sprawy o terminie oględzin nie zostali zawiadomieni, co narusza art. 79 Kpa. Nadto przeprowadzenie oględzin i wydanie zaskarżonego postanowienia dzieli znaczna rozpiętość czasowa. Stan istniejący w dacie oględzin mógł nie odzwierciedlać stanu robót budowlanych w dacie orzekania.
Podnieść również należy, że informacje zawarte w protokole nie pozwalały na ocenę, że prowadzone roboty budowlane nie odbiegają w sposób istotny od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Ocena dokonana w tym zakresie przez organ administracji jest dowolna.
Dla powzięcia takiej oceny niezbędne było porównanie warunków realizacji inwestycji określonych pozwoleniu na budowę i ich odniesienie do stanu istniejącego. Dopiero wówczas możliwe byłoby stwierdzenie, czy inwestycja jest realizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę.
Powołanie się przez organ administracji na to, iż po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ch. z dnia 15 czerwca 1999 r. o pozwoleniu na budowę, odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej, o tyle nie ma znaczenia, że wyrokiem z dnia 26 listopada 2001 r. II SA/Lu 787/00 uchylone zostały decyzje organów obu instancji.
Zatem ustalenia dokonane w tym postępowaniu przez organ administracji nie mogły stanowić podstawy do rozstrzygnięcia sprawy niniejszej.
Niezależnie od powyższych uwag wskazać należy, że art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, stanowiący podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji, uprawnia organ administracji do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Nie stanowi natomiast podstawy do wydania postanowienia odmawiającego wstrzymania robót budowlanych. W przypadku oceny organu administracji, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania robót budowlanych, winna być wydana decyzja stosownie do art. 104 par. 1 Kpa.
Żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości wydania postanowienia o odmowie wstrzymania robót budowlanych.
Wskazane powyżej uchybienia skutkują uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.