Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania P.W., orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: DZ.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zmianami) o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...]maja 2002 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy cmentarza wyznaniowego położonego przy ul. S. działki nr [...],[...],[...].
Organ odwoławczy przytoczył następujące motywy rozstrzygnięcia:
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu stwierdza przede wszystkim zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia zawarte w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego, mając walor prawa miejscowego wiążą wszystkich podejmujących działalność inwestycyjną na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] lutego 1997 r. z późniejszymi zmianami zatwierdzona została I część zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta, zgodnie z którą planowana rozbudowa cmentarza obejmuje obszar oznaczony symbolem ZP (Obszar Miejskiej Zieleni Publicznej). W myśl postanowień planu na obszarze ZP można m.in. sytuować cmentarze (§ 30 ust. 1 pkt. 5 uchwały w sprawie I części zmian miejscowego plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta).
Wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca rozbudowy cmentarza nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy cmentarza uzgodniony został z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2002, znak [...]).
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy cmentarza uwzględnia również szczególne przepisy techniczno - budowlane oraz obowiązujące normy w zakresie odległości, pomiędzy granicami cmentarza a pobliskimi zabudowaniami mieszkalnymi (§ 3 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. z 1959 r. Nr 52, poz. 315). Tym samym przedmiotowa decyzja spełnia wymagania art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tzn. że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, polegające przede wszystkim na przestrzeganiu przepisów techniczno budowlanych.
Organ odwoławczy stwierdził, że wszelkie zarzuty podniesione w postępowaniu odwoławczym mają charakter hipotetyczny, a w świetle zebranego materiału dowodowego nie znajdują uzasadnienia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P.W., B.G., B.G., H.M., H. C., J. W., K. G., R. G., S. K., S. T.W. C. i Z. W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podnieśli, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta w § 16 ust. 1 uchwały Rady Miasta obszar, na którym znajduje się 7 nieruchomości położonych przy ul. M. graniczący z cmentarzem wyznaniowym zarządzanym przez Kościół Parafii Rzymsko - Katolickiej św. [...], oznaczony jest na rysunkach do ww. uchwały jako,,37 M-3" tj. obszar przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z urządzeniami towarzyszącymi o wysokości maksymalnej 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy, o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach zabudowy działki.
Decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy cmentarza Burmistrz przesunął granice oddziaływania planowanej inwestycji na obszar oznaczony,,37 M-3".Tym samym spowodowało to wyłączenie z pasa zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej pasa gruntu o szerokości 17 m, na którym znajdują się dwa budynki mieszkalne.
Zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta z dnia 27 lutego 1997 r. w zakresie usytuowania cmentarza nie uzgodniona została z inspektorem nadzoru sanitarnego, zaś decyzja o lokalizacji rozbudowy cmentarza wydana została bez przeprowadzenia badań dotyczących gruntów, stosunków wodnych oraz istniejącego zespołu roślinnego zgodnie z wymaganiami § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze.
Lokalizacja rozbudowanego cmentarza tuż przy zabudowaniach mieszkalnych i przesunięcie strefy ochronnej na podwórka sąsiadujących z cmentarzem zabudowań spowoduje dyskomfort zamieszkiwania na tym terenie
Skarżący podnoszą, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy cmentarza nie uwzględnił interesów prawnych właścicieli i użytkowników nieruchomości sąsiadujących z cmentarzem.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową motywację.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
W myśl art. 3 §1 pierwszej z wymienionych ustaw sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Natomiast zgodnie z art. 97 §1 Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W świetle powołanych powyżej przepisów prawa do rozpoznania sprawy niniejszej właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
Rozpatrując skargę Sąd zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są niezgodne z prawem.
W myśl art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podzielić należy stanowisko organu administracji, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w postaci rozszerzenia cmentarza wyznaniowego na działki oznaczone numerami [...], [...], [...], położone przy ul. S., zgodne jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar oznaczony w planie symbolem ZP obejmujący te działki, przeznaczony został pod cmentarz (§ 30 ust.1 pkt 1 uchwały zatwierdzającej plan).
Nie oznacza to jednak, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy cmentarza, nastąpiło zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten wymaga, by zamierzenie, poza zgodnością z planem, zgodne było również z przepisami prawa.
Ustawa z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (t.jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 23, poz. 295 ze zm.), w art. 1 ust. 3 uprawnia właściwe władze kościelne do decydowania o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego na terenie wyznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego.
W rozpatrywanej sprawie zgoda taka nie została udzielona. Oznacza to, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpiło z naruszeniem powołanego powyżej przepisu prawa materialnego.
Art. 5 ust. 3 cyt. ustawy zawiera upoważnienie dla właściwych ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, jakie tereny uznaje się za odpowiednie pod względem sanitarnym na cmentarze. Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 52, poz. 315), obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji z mocy art. 78 ustawy z dnia 22 grudnia 2000r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 120, poz. 1269), którym powinien odpowiadać teren przeznaczony na cmentarz.
Organy administracji obu instancji z naruszeniem przepisów tego rozporządzenia, a także art. 77 § 1 kpa, nie wyjaśniły i nie rozważyły sprawy w powyższym zakresie. W szczególności pominięto okoliczności, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że przed zatwierdzeniem lokalizacji cmentarza należy zadać na obszarze projektowanym na jego założenie, zagadnienia charakteryzujące środowisko przyrodnicze.
Przez użyte w przepisie określenie "zatwierdzenie lokalizacji" należy rozumieć, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zatem przed wydaniem takiej decyzji organ administracji zobowiązany był wyjaśnić zagadnienia charakteryzujące środowisko przyrodnicze, szczegółowo określone w § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, co w rozpatrywanej sprawie nie zostało uczynione.
W motywach zaskarżonej decyzji stwierdzono, że zachowane zostały odległości określone w § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia.
Stwierdzenie to, jako nie poparte analizą okoliczności faktycznych, jest niewystarczające do oceny, że wymogi określone w powołanym przepisie prawa zostały spełnione.
Wskazane uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).
W myśl art. 152 cyt. ustawy należało orzec, iż decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.