Uzasadnienie
A. Ł. wniosła w dniu 22 listopada 2011 r. (data wpływu) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 listopada 2011 r. skarga została przesłana do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Stosownie bowiem do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga powinna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu 6 grudnia 2011 r. skarga A. Ł. została przekazana przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W dniu 9 stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę A. Ł. wraz z odpowiedzią na skargę, z której wynika, iż organ potraktował niniejsze pismo jako skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r., Nr [...].
Z brzmienia skargi A. Ł. wynika jednak jednoznacznie, iż jej przedmiotem jest decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia[...]r., Nr [...]. Akt ten został bowiem w sposób niebudzący wątpliwości wskazany przez skarżącą, a nawet dołączony do skargi. Nadto z treści pisma skarżącej nie wynika w żaden sposób, by dotyczyło ono postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie potraktował pismo A. Ł. z dnia [...]listopada 2011 r. jako skargę na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r., Nr [...]w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga A. Ł. nie może być rozpoznana merytorycznie, bowiem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują instancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne - zgodnie z art. 127 § 1 i 2 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne – w myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) – jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji.
Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (decyzji, zażalenia) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego.
W świetle powyższego, skoro od zaskarżonej decyzji wydanej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego jako organ I instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 kpa) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpoznaniu odwołania. Z akt sprawy wynika natomiast, iż odwołanie skarżącej do organu II instancji nie zostało merytorycznie rozpoznane, ponieważ zostało wniesione z uchybieniem terminu i jednocześnie organ terminu tego nie przywrócił.
W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu I instancji, nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.