Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Lu [...]
Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], który na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2017 r., znak:[...] odmawiającą - z powodu braku podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. L. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] pozwolenia na roboty budowlane polegające na dokończeniu budowy garaży G1, G2, G3, G4 i G5 wraz z wykonaniem wewnętrznych instalacji elektrycznych na działkach nr [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w L..
Analizując akta administracyjne rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że znajduje się w nich decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w L. w sprawie stwierdzenia nieważności powyżej opisanej decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na roboty budowlane. Powodem umorzenia postepowania administracyjnego było uznanie przez organy nadzoru budowlanego, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w L. nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu spornego pozwolenia na budowę.
Jak wynika z notatki urzędowej (k. 42 akt sądowych) od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] października 2017 r. została wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w L. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą [...] i oczekuje na wyznaczenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W rozumieniu powyższego przepisu rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W sprawie sądowoadministracyjnej mamy wówczas do czynienia z zagadnieniem wstępnym (kwestią prejudycjalną), czyli sytuacją, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, wpływa na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia wstrzymanie czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.
Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
Należy podkreślić, że to Sąd ocenia, czy w konkretnej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające celowość wydania orzeczenia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Niezbędnym elementem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest to, by postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, było w toku, a więc było wszczęte.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego rozstrzygającego o prawidłowości decyzji wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na roboty budowlane, a w szczególności rozstrzygnięcia czy w powyższym postępowaniu Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w L. posiada status strony.
Wyjaśnić należy, że zaskarżoną w rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., Wojewoda odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] września 2015 r. w postępowaniu wznowieniowym z powodu braku podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że brak było podstaw do uznania, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w L. posiadała interes prawny w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] września 2015 r.
W świetle powyższych okoliczności podnieść trzeba, iż obecnie równolegle toczą się dwa postępowania sądowoadministracyjne, których przedmiotem jest ocena legalności decyzji administracyjnych wydanych w trybach nadzwyczajnych, mianowicie w trybie stwierdzenia nieważności oraz w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest decyzja wydana w toku postępowania wznowieniowego.
Biorąc po uwagę fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej skutkuje tym, że decyzja taka jest nieważna od dnia jej podjęcia, uzasadniony jest - w przekonaniu Sądu - wniosek, że stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego ma skutki znacznie dalej idące, aniżeli wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznego aktu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1003/12).
Z tego też powodu, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy uzależnione jest od wyniku postępowania o sygn. akt [...], wszczętego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Warszawie na skutek skargi Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w L..
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.