Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]lutego 2004r. znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania T.R. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce z o.o. "[...]" pozwolenia na wykonanie wejścia zewnętrznego do lokalu na parterze budynku od strony wjazdowej na działce Nr 125 przy ul. K., na podstawie art. 28, 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) i art. 138 ust. 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie wejścia zewnętrznego do lokalu na parterze budynku od strony wjazdowej na działce Nr 125 przy ul. K. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie wejścia zewnętrznego do lokalu na parterze w budynku przy ul. K..
Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że inwestor [...]" Sp. z o.o. nie uzyskała zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości przy ul. K. na roboty budowlane dotyczące wspólnych części tej nieruchomości, a więc nie wykazał, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi na to, że jest to jeden z warunków uzyskania pozwolenia na budowę wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a inwestor go nie spełnił należało uchylić decyzję organu I instancji i odmówić udzielenia [...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy podniósł ubocznie, że prawdopodobnie organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję w chwili, gdy roboty budowlane zostały już wykonane. Tymczasem w świetle art. 28 ust. 1 Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargę do sądu administracyjnego wniosła [...]" Sp. z o.o., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi II instancji błędną interpretację art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej przepis ten wymaga złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym nie określa rodzaju tego prawa. W ocenie skarżącej może to być nie tylko prawo własności, ale również tytuły wynikające z posiadania zależnego.
W ocenie strony skarżącej stwierdzenia organu odwoławczego o braku podstaw do wydania pozwolenia na budowę w przypadku braku zgody wszystkich współwłaścicieli są bezpodstawne, gdyż nie wynika to z żadnego przepisu. Z treści dołączonego do wniosku oświadczenia o pozwoleniu na budowę wynika, że dysponuje prawem do lokalu, a nie nieruchomością, co organ pominął.
Poza tym strona skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy nie wezwał jej do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, przez co ograniczył jej udział w postępowaniu, naruszając art. 10 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnił, że skarżąca pismem z dnia 15.01.2004 r. została powiadomiona przez organ I instancji o wniesionym odwołaniu T.R. i o przekazaniu go w trybie art. 133 kpa wraz z aktami do Wojewody. Do dnia wydania decyzji ostatecznej w sprawie skarżąca nie skorzystała z prawa zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i nie wypowiedziała się w sprawie.
Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Nie jest przy tym związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270), co oznacza, że bierze pod uwagę także naruszenia prawa, które nie zostały skargą objęte.
Skardze nie można odmówić słuszności albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem obowiązującego prawa.
Przede wszystkim w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie, niezbędne dla jej ostatecznego rozstrzygnięcia okoliczności, przez co naruszone zostały przepisy artykułów 7, 77 § 1 i 80 kpa.
Organ pierwszej instancji uprawniony był do wydania na rzecz wnioskującego inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (przebudowę obiektu) tylko w sytuacji, gdyby inwestor ten wypełnił wszystkie przesłanki wymagane przepisami art. 32, art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Jedną z takich przesłanek jest wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Jakkolwiek już w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji znowelizowane przepisy ustawy Prawo budowlane nie wymagały udokumentowania przez inwestora jego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a wystarczało złożenie w tym zakresie oświadczenia przez inwestora, to organ administracji nie był zwolniony od obowiązku wnikliwej oceny takiego oświadczenia jeżeli jego treść mogła budzić wątpliwości w świetle okoliczności sprawy.
W rozpatrywanej sprawie skarżący w swym oświadczeniu stwierdził, że dysponuje "prawem do lokalu" w przedmiotowym budynku, co nie jest tożsame z prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W sytuacji, gdy lokal ten jest częścią obiektu stanowiącego współwłasność kilku osób – co wynikało już z dołączonego przez inwestora wypisu z rejestru gruntów – brak było podstaw do uznania złożonego oświadczenia za spełniające wymóg o którym mowa w art. 32 powołanej ustawy.
Stąd też stanowisko organu odwoławczego, że w powyższej sytuacji brak było podstaw do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę, należy uznać za trafne.
Należy jednakże mieć na względzie, iż w odwołaniu T.R. od decyzji organu pierwszej instancji podniesiony został zarzut rozpoczęcia i wykonania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.
Okoliczność ta powinna zostać wyjaśniona w pierwszej kolejności albowiem w razie ustalenia, iż roboty budowlane zostały rozpoczęte przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 Prawa budowlanego) organ zobowiązany byłby do uznania postępowania o pozwoleniu na budowę za bezprzedmiotowe i jego umorzenia na podstawie art. 105 kpa.
Bezprzedmiotowość postępowania o pozwoleniu na budowę czyni zbędnym dokonywanie ustaleń w zakresie spełnienia przez inwestora wymagań wynikających z art. 32 ustawy Prawo budowlane. Zatem ustalenie istnienia bądź nie istnienia w sprawie administracyjnej przesłanek do uznania postępowania za bezprzedmiotowe ma pierwszeństwo przed dokonywaniem ustaleń w innym zakresie.
W razie zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę organ orzekający winien wydać rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania, a nie o odmowie wydania pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.