Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 września 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 25 czerwca 2014 r., znak: [...], odmawiającą przyznania T. W.: 1) świadczenia na naprawę dachu, 2) świadczenia obligatoryjnego zgodnie z pkt 5 orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 4 listopada 2013 r., 3) świadczenia obligatoryjnego zgodnie z pkt 6 orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 4 listopada 2013 r., 4) świadczenia obligatoryjnego na zakup żywności w ramach programu rządowego, 5) świadczenia obligatoryjnego na zakup żywności z zysku gminy oraz 6) świadczenia obligatoryjnego na opłacenie należności za energię elektryczną.
Wnioskodawczyni złożyła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1004/14, skargę oddalił.
W dniu 29 września 2014 r. strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego opisaną decyzją Kolegium z dnia 18 września 2014 r.
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 2, art. 148 i art. 149 § 3 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją ostateczną Kolegium z dnia 18 września 2014 r.
Następnie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r., znak: [...], wydanym na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 5 listopada 2014 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że w niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia 18 września 2014 r., gdyż w odniesieniu do niej nie zakończyło się postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane przez wnioskodawczynię w dniu 15 października 2014 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania objętego skargą. Innymi słowy, w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wyłączona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła T. W., podnosząc, że opisane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym nie stanowi przeszkody dla wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia 18 września 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
W myśl art. 149 § 3 K.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.
Postanowienie o odmowie wznowienia może być wydane jedynie w wyniku postępowania wstępnego wszczynanego na wniosek. Ma ono charakter formalny, co oznacza, że jest wydawane jedynie w przypadku niedopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego z powodów podmiotowych lub przedmiotowych, albo gdy uchybiono wymogom formalnym (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., II OSK 1949/06, LEX nr 437529).
Jedną z przesłanek niedopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest wniesienie na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego.
Powyższe stanowisko nie zostało wyrażone wprost w żadnym z przepisów ustaw procesowych, ale znajduje oparcie w treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego.
W myśl powołanego przepisu, prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania przez organy administracji publicznej, tak na wniosek, jak i z urzędu. Nie mogłoby bowiem w tym postępowaniu zapaść inne rozstrzygnięcie niż orzeczenie sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na ostateczną decyzję (tak m. in. T. Woś, [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 349; K. Sobieralski, Glosa krytyczna do wyroku WSA w Łodzi z 21 września 2007 r., I SA/Łd 744/07, OSP 2008, nr 12, s. 927-928; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2006 r., II FSK 612/0500, ONSAiWSA 2007, nr 50, poz. 120).
Podkreślić zatem trzeba, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję administracyjną czyni niedopuszczalnym wszczęcie przez organy administracji postępowania w celu zmiany bądź uchylenia tej decyzji w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postepowania.
W związku z tym, że T. W. wniosła w dniu 15 października 2014 r. skargę do sądu administracyjnego na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2014 r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącej świadczeń z pomocy społecznej, zasadnie organ kolegialny uznał za niedopuszczalne wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją własną.
Rozstrzygnięciu odmawiającemu wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2014, nie można zatem zarzucić naruszenia prawa.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).