Uzasadnienie
Rada Gminy uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie uwzględniła protestu złożonego w dniu 15 kwietnia 2002r. przez L.S. i S.S., dotyczącego ustaleń projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta L.– część III – w zakresie działki Nr [...] (ob. 18 ark.7) położonej przy ul. [...] w L. W motywach uchwały wskazano na konieczność przebudowy i modernizacji ulicy [...] leżącej w strefie intensywnej urbanizacji. Zaprojektowane usytuowanie ulicy jest elementem trasy komunikacyjnej [...]-[...] ulic [...] i [...] do [...] i ogranicza uciążliwości związane ze zmianą przebiegu ulicy przez przesunięcie jej o 4 m w kierunku wschodnim.
W skardze na tę uchwałę S.S. wnosił o jej uchylenie jako naruszającej przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wnosiła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując skargę, zważył co następuje
Przede wszystkim rozważyć należy charakter pisma złożonego przez S. i L.S. do Zarządu Miasta w dniu [...]. Wnioskodawcy powołują się w nim na przepisy art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i podnoszą, że projekt ulicy [...] (010kL) przebiega przez ich działkę Nr [...] (KW [...]) w odległości 4 m od ich domu.
Składający pismo wprawdzie określają je jako zarzut i protest, ale z jego uzasadnienia wynika, iż są właścicielami nieruchomości przez którą ma przebiegać zaprojektowana ulica.
Zaskarżona uchwała powyższe pismo uznała za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i odrzuciła go na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Uznanie wskazanego pisma za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie prawa materialnego – art. 23 ust.1 ustawy, w świetle którego protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Wnoszący wskazane wyżej pismo powołali się na własność działki, na której projekt planu przewidywał usytuowanie ulicy czym w sposób oczywisty naruszał ich uprawnienia właścicielskie.
Omawiane pismo stanowiło więc zarzut do projektu planu, czyli środek przewidziany w art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i jako takie powinno być rozpatrzone.
Podjęta przez organ uchwała o odrzuceniu protestu pozostaje w sprzeczności z ww. przepisem, co powoduje jej nieważność w świetle art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Fakt ten sąd miał obowiązek stwierdzić na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 ww. ustawy.
Stwierdzenie nieważności uchwały o odrzuceniu protestu powoduje konieczność rozpoznania wniesionego przez skarżącego zarzutu do projektu planu z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie wymogów prawnych.