Uzasadnienie
Rada Gminy uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie uwzględniła protestu złożonego w dniu 12 kwietnia 2002r. przez H.Z. dotyczącego ustaleń projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta L. - część III - w zakresie działki Nr [...] (obr. 18 ark.7) położonej przy ul. [...] w L. W motywach uchwały podano, że wnosząca protest zakwestionowała rozwiązania komunikacyjne ulic [...]- [...] ([...]) podnosząc, że projektowana ulica ([...]) oraz droga dojazdowa zmniejsza powierzchnię jej działki do 580 m2, przez co obniżony zostanie standard miejsca zamieszkania i uniemożliwiona budowa domu i zakładu usługowego.
H.Z. wnosiła o zmianę ustaleń projektu planu przez odsunięcie na wschód drogi lokalnej i zrezygnowanie z drogi dojazdowej.
Odrzucając protest wskazano na konieczność przebudowy i modernizacji ulicy [...] leżącej w strefie intensywnej urbanizacji. Proponowane przesunięcie ulicy nie jest możliwe, gdyż stwarzałoby kolizję z projektowaną trasą komunikacyjną ulic [...] - [...]. Pozostała działka o pow. 580 m2 pozwoli na realizację na niej budynku mieszkalno-usługowego.
W skardze na tę uchwałę H.Z. wnosiła o uchylenie uchwały jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując skargę, zważył co następuje
Przede wszystkim rozważyć należy charakter pisma złożonego przez H.Z. do Zarządu Miasta w dniu 11 kwietnia 2002r. Wnioskodawczyni powołuje się w nim na przepisy art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i podnosi, że [...] i [...] według projektu planu mają przechodzić przez jej działki Nr [...] i [...] położone przy ul. [...], co spowoduje, że działka Nr [...] będzie bezużyteczna.
Składająca pismo wprawdzie określa je jako protest - zarzut, ale z jego uzasadnienia wynika, że jest ona właścicielką wskazanych działek przez które mają przebiegać ulica lokalna oraz droga dojazdowa.
Zaskarżona uchwała powyższe pismo uznała za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i odrzuciła go na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Uznanie wskazanego pisma za protest do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego stanowi naruszenie prawa materialnego - art. 23 ust.1 ustawy, w świetle którego protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Wnosząca wskazane wyżej pismo powołała się na własność działki, na której projekt planu przewidywał usytuowanie ulicy czym w sposób oczywisty naruszał jej uprawnienia właścicielskie.
Omawiane pismo stanowiło więc zarzut do projektu planu, czyli środek przewidziany w art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i jako takie powinno być rozpatrzone.
Podjęta przez organ uchwała o odrzuceniu protestu pozostaje w sprzeczności z ww. przepisem, co powoduje jej nieważność w świetle art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Fakt ten sąd miał obowiązek stwierdzić na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 ww. ustawy.
Stwierdzenie nieważności uchwały o odrzuceniu protestu powoduje konieczność rozpoznania wniesionego przez skarżącego zarzutu do projektu planu z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie wymogów prawnych.