Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając jako organ drugiej instancji, po rozpoznaniu odwołania M.K., decyzją z dnia [...]listopada 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. o odmowie wydania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 2097 w R., gdy wydania decyzji nakazującej inwestorowi rozbiórkę opisanego obiektu budowlanego domagał się odwołujący w toku postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ nadzoru budowlanego wyższego stopnia wskazał, że 16 października 2002 r. inwestor dokonał zgłoszenia w Starostwie Powiatowym dla spornego budynku gospodarczego, a przy jego realizacji nie stwierdzono odstępstw od przedmiotowego zakresu zgłoszenia, jak to wynika z przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego oględzin. Natomiast postępowanie administracyjne, dotyczące budynku wzniesionego na podstawie zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym w dniu 10 lipca 2002 r., zostało zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...]. Zmiana sposobu użytkowania budynku, podnoszona przez odwołującego się, nie znalazła potwierdzenia w wyniku przeprowadzonych kontroli. Pozostałe argumenty podnoszone w sprawie, odnoszące się do przekroczenia linii granicy działki inwestora, a w ten sposób uniemożliwienia przeprowadzenia odbudowy budynku gospodarczego na działce odwołującego się, pozostają bez rozstrzygającego znaczenia, gdy ostatecznie domaga się on nakazania rozbiórki budynku gospodarczego położonego na działce sąsiedniej w części przekraczającej powierzchnię 35 m2 zabudowy i linię granicy. W konkluzji stwierdził brak podstaw prawnych do zastosowania rygoru z art. 49 lit. "b" ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Na powyższe skargę złożył M.K., kwestionując prawidłowość decyzji organów nadzoru budowlanego, wydanych w toku instancji. Podnosił, że inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego, który już był postawiony i to w sposób niezgodny z treścią zgłoszenia. Jego usytuowanie narusza wspólną granicę, uniemożliwiając odbudowę budynku gospodarczego położonego już wyłącznie na działce skarżącego, w odległości zaledwie 0,30 m do 0,38 m od spornej wiaty. Sformułowanie konkluzji skargi podlega interpretacji jako żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prawne z przytoczoną argumentacją,wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie jej zgodności z prawem. Decyzje wydane w toku instancji, będące przedmiotem badania w sprawie niniejszej, tego wymogu nie spełniają. Zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło istotnie wpłynąć na merytoryczny wynik sprawy administracyjnej. Organy rozstrzygające, podejmując decyzje w kolejnych instancjach nie rozpoznały istoty sprawy, co nastąpiło z naruszeniem zasady statuowanej w art. 7 k.p.a., skoro nie został zebrany w sposób wyczerpujący z wszechstronnym rozpatrzeniem cały niezbędny materiał dowodowy w świetle okoliczności sprawy, jak tego wymaga dyspozycja art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., gdy zważyć przedmiotowy zakres żądania wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne przed organem nadzoru budowlanego.
W świetle żądania skarżącego, zgłoszonego w postępowaniu administracyjnym, w którym domaga się nakazania rozbiórki budynków gospodarczych usytuowanych w granicy (k. 41 akt administracyjnych), a następnie zważywszy twierdzenia, że organy nadzoru budowlanego nie sprawdziły należycie realizacji wiat w świetle treści zgłoszeń, gdy inwestor przekroczył powierzchnię zabudowy w nich podaną, a które zawarte zostały w pismach z dnia 18 sierpnia 2003 r. (k. 18 akt administracyjnych) oraz 22 sierpnia 2003 r. (k. 21 akt administracyjnych), obowiązkiem organów rozstrzygających było w pierwszej kolejności zbadanie czasu realizacji spornych wiat. Dopiero ustalenie okoliczności zachowania terminów przewidzianych dla reżimu prawnego ustawowo wymaganego przy realizacji robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, a w konsekwencji przesądzenie jurydycznej prawidłowości dokonania tej faktycznej czynności, pozwoli na ocenę zasadności wywodzonego zaistnienia samowoli budowlanej, a w dalszej kolejności na stwierdzenie prawnej racji zastosowania uregulowań art. 49 lit. "b" ustawy z dnia 07 lipca 1994 r., w brzmieniu obowiązującym wobec nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. w związku z art. 7 ust. 2 ustawy nowelizującej.
Zważywszy wszczęcie badanego postępowania administracyjnego przed datą wejścia w życie ostatnio wskazanej nowelizacji ustawy Prawo budowlane, przy ocenie formalnoprawnych rygorów, ustawowo statuowanych dla reżimu obowiązującego przy zgłoszeniu robót budowlanych, należy wskazać unormowanie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed przywołanej w toku powyższych rozważań nowelizacji, w związku z art. 7 ust. 1 ustawy nowelizującej, a dopuszczające możliwość przystąpienia do wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem właściwemu organowi po upływie 30 dni od skutecznego dokonania zgłoszenia.
Jak wynika z dołączonych akt administracyjnych, inwestor zgłoszeń dokonał: 10 lipca 2002 r. oraz kolejnego 16 października 2002 r. (k. 19-20 i 5 akt administracyjnych).
Dla prawidłowości dalszego procedowania organy rozstrzygające winny też zweryfikować i wyjaśnić rozbieżności miar zawarte w kolejnych protokołach czynności określonych mianem kontrolnych.
W tym miejscu należy też wskazać, że przywoływane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uprzednio prowadzone postępowanie administracyjne, zakończone decyzją organu nadzoru budowlanego w P. z dnia [...] listopada 2002 r. nie miało w istocie za przedmiot żądania nakazania rozbiórki, gdy organ prowadzący tam czynności, przed jej powzięciem nie wyczerpał trybu przewidzianego dla prawidłowego zgłoszenia podania, w myśl art. 63 § 1 do § 3 k.p.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a., a osnowa decyzji nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania rozbiórki. Stąd w swym rezultacie nie przesądziło ono o zasadności właśnie żądania rozbiórki, w sposób podlegający instancyjnej, a następnie sądowoadministracyjnej kontroli, wbrew stanowisku organu wyrażonemu w objętej skargą decyzji.
Dodatkowo również wymaga stwierdzenia okoliczność, iż kontrolowane postępowanie administracyjne nie rozstrzygnęło o spornej kwestii sposobu użytkowania omawianych w sprawie wiat, wbrew wywodom skarżącego.
W tym zakresie, stosownie do inicjatywy osób zainteresowanych, a materialnoprawnie legitymowanych, podjętej w sposób skuteczny, właściwy organ zobligowany będzie objąć sprecyzowane żądanie swą kognicją, obejmującą proceduralne czynności rozpoznawcze, a w ich następstwie decyzyjne.
Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i przy zastosowaniu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak na wstępie.
Orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego uzasadnia art. 200 ostatnio wskazanej ustawy.