Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], Wojewoda (dalej także: Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania M. K. (dalej także: skarżący), K. K., A. S. i D. A., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2017 r., znak [...], o ustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we Wspólnocie Gruntowej wsi P., gmina T. oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w T. L. z [...] listopada 1963 r., znak: [...], ustalono, że wspólnemu zagospodarowaniu podlegają nieruchomości położone na terenie wsi P., gromada T., o obszarze ogólnym 8,66 ha, w tym 2,95 ha stanowią łąki, 5,16 ha – pastwiska, a 0,55 ha – inne grunty. Nie został natomiast ustalony i zatwierdzony wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wielkość przysługujących im udziałów w tej wspólnocie.
We wnioskach złożonych do 31 grudnia 2016 r. skarżący, S. S., A. S., D. L., A. R., A. K., R. P., A. D., K. K. i D. A. (dalej także: wnioskodawcy) zwrócili się do Starosty o ustalenie wykazu osób uprawnionych do udziału we Wspólnocie Gruntowej wsi P..
W toku postępowania do akt sprawy załączono: wypis z rejestru gruntów z 4 lipca 2016 r., z którego wynika, że działki nr [...], [...] stanowią Wspólnotę Gruntową wsi P., protokół ogłoszenia stanu władania gruntami na obszarze wsi P., grom. [...], z 6 lutego 1961 r., a także projekt wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów dla Wspólnoty Gruntowej Wsi P., gmina T., sporządzony na podstawie rejestru gruntów z 20 października 1962 r.
W oparciu o te dokumenty Starosta, działając na podstawie art. 8a ust. 5 ustawy z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 703; dalej: u.z.w.g.), opisaną wyżej decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], ustalił wykaz osób uprawnionych do udziału we Wspólnocie Gruntowej wsi P. oraz wykaz obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Wykaz ten stanowił załącznik nr 1 do decyzji.
W odwołaniach od tej decyzji odwołujący się zarzucili naruszenie m.in. art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 u.z.w.g. poprzez niewykonanie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia stanu zamieszkania wsi P. w okresie adekwatnym do ustalenia uprawnienia do udziału na podstawie art. 6 u.z.w.g., a tym samym brak ustalenia okoliczności faktycznych – możliwości faktycznego korzystania z gruntów stanowiących wspólnotę gruntową.
Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo krąg podmiotów, które faktycznie użytkowały grunty wymienionej wspólnoty w ciągu roku przed wejściem w życie przepisów u.z.w.g. (w okresie od 5 lipca 1962 r. do 5 lipca 1963 r.). Starosta trafnie ocenił bowiem, że sporządzenie takiego wykazu jest możliwe na podstawie analizy spisanego 6 lutego 1961 r. protokołu ogłoszenia stanu władania gruntami na obszarze wsi P., grom. Z. i sporządzonego 20 października 1962 r. rejestru gruntów obrębu P., z uwzględnieniem wszystkich zmian dokonanych w tym rejestrze na dzień 5 lipca 1963 r. Dlatego też jako bezzasadne ocenił Wojewoda zarzuty odwołujących się dotyczące naruszenia art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 u.z.w.g. Zdaniem organu odwoławczego, tylko w przypadku, gdyby brak było dowodów pozwalających na ustalenie takich osób, możliwe byłoby wydanie przez Starostę, na podstawie art. 8a ust. 7 u.z.w.g., decyzji o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie, a następnie uruchomienie procedury ustalenia osób uprawnionych we wspólnocie, w trybie art. 6a tej ustawy.
Wojewoda podkreślił, że za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również to, że nie posiada on – jako organ odwoławczy – kompetencji do weryfikacji, czy osoby wymienione w dokumentach, na podstawie których Starosta wydał kwestionowaną decyzję, faktycznie korzystały w okresie od 5 lipca 1962 r. do 5 lipca 1963 r. z gruntów wspólnoty. Skoro zostały sporządzone na tę okoliczność dokumenty urzędowe, to w żadnym razie nie można im postawić zarzutu braku wiarygodności.
W skardze na powyższą decyzję Wojewody i w piśmie procesowym z 22 lipca 2020 r. M. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
- - art. art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, to jest wadliwe ustalenie wykazu osób uprawnionych we wspomnianej wspólnocie gruntowej, w tym pominięcie faktu, iż niektóre z osób uwzględnionych w tym wykazie nigdy nie zamieszkiwały we wsi P.;
- - art. 8b u.z.w.g. w zw. z art. art. 9, 10, 39, 42 § 1 i 49 k.p.a., poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji stronom w sposób zwyczajowo przyjęty, podczas gdy ten sposób doręczenia powinien mieć zastosowanie wobec innych niż wnioskodawcy stron postępowania, a wnioskodawcom decyzja ta powinna zostać doręczona bezpośrednio;
- - art. 8a ust. 7 w zw. z art. 6a u.z.w.g., poprzez niewydanie decyzji o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, a w konsekwencji niezastosowanie trybu przewidzianego w art. 6a u.z.w.g.
Zdaniem skarżącego, organ pominął również istotny dla wyniku sprawy fakt, że wykaz osób uprawnionych we wspomnianej wspólnocie gruntowej, który został sporządzony na podstawie rejestru gruntów z 20 października 1962 r. jest nieważny. W 1970 r. doszło bowiem do scalenia gruntów wsi [...], które zostało zatwierdzone decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w T. L. z [...] września 1970 r., znak: [...]. W wyniku scalenia nastąpiły istotne zmiany co do miejsca położenia nieruchomości wspólnoty gruntowej i udziałów poszczególnych osób we wspólnocie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Sąd uwzględnił skargę także z powodów w niej niewyrażonych, mając na uwadze art. 134 § 1 p.p.s.a., który zobowiązuje Sąd do rozpoznania całości rozstrzyganej sprawy sądowoadministracyjnej, biorąc pod uwagę istniejące naruszenia prawa, nawet, gdy nie zostały one wskazane w skardze.
Wskazać trzeba, że w myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
Organ administracyjny jest zatem zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
Obowiązki te ciążą również na organie odwoławczym, z mocy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. Zasada ta bowiem, jak przyjmuje się w doktrynie i w orzecznictwie, wyraża się w obowiązku wydania rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że w postępowaniu odwoławczym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty.
Inaczej mówiąc, na organie drugiej instancji spoczywają te same, co na organie pierwszej instancji, obowiązki w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Jeżeli więc organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winien uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie w trybie art. 136 k.p.a.
Nie ulega wątpliwości, że organ drugiej instancji naruszył wskazane reguły postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ten nie zebrał bowiem wyczerpująco całego materiału dowodowego, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a.
W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w oparciu o dane wynikające z dowodów zebranych przez Starostę – rejestru gruntów z 20 października 1962 r. obrębu P., z uwzględnieniem wszystkich zmian dokonanych w tym rejestrze na dzień 5 lipca 1963 r. oraz protokołu ogłoszenia stanu władania gruntami na obszarze wsi P. z 6 lutego 1961 r., możliwe było ustalenie wykazu osób uprawnionych do udziału w tej wspólnocie gruntowej, które faktycznie użytkowały grunty opisanej wspólnoty w okresie od 5 lipca 1962 r. do 5 lipca 1963 r., a więc w ciągu roku przed wejściem w życie przepisów u.z.w.g.
Zauważyć należy, że 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1276). W myśl art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem jej wejścia w życie prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych nie dłużej jednak niż do 31 marca 2016 r. Po tej dacie postępowania te prowadzi się na podstawie przepisów u.z.w.g. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
W niniejszej sprawie, jak prawidłowo ocenił Wojewoda, zastosowanie mają przepisy u.z.w.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.
W myśl art. 6 ust. 1 u.z.w.g. uprawnionymi do udziału we wspólnocie gruntowej są osoby fizyczne lub prawne posiadające gospodarstwa rolne, jeżeli w ciągu ostatniego roku przed dniem wejścia w życie ustawy faktycznie korzystały z tej wspólnoty. Jeśli natomiast wspólnotą są lasy, grunty leśne albo nieużytki przeznaczone do zalesienia, uprawnionymi do udziału w takiej wspólnocie są osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania lub osoby prawne mające siedzibę na terenie miejscowości, w której znajdują się grunty stanowiące wspólnotę, lub osoby mające miejsce zamieszkania na terenie innej miejscowości, a prowadzące gospodarstwo rolne, chyba że w okresie 5 lat przed dniem wejścia w życie ustawy osoby te faktycznie ze wspólnoty nie korzystały (ust. 2).
Opisaną wyżej grupę osób uznaje się za tzw. pierwotnych uprawnionych, których uprawnienie do udziału powstało z mocy prawa z dniem wejścia w życie u.z.w.g. Ustalenie tego grona uprawnionych następuje, zgodnie z art. 8a ust. 1 tej ustawy, na wniosek złożony nie później niż do 31 grudnia 2016 r. uprawnionego do udziału we wspólnocie gruntowej, z podaniem dowodów potwierdzających spełnienie warunków, określonych w art. 8a ust. 2 i 3.
Z art. 8a ust. 7 u.z.w.g. wynika, że w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, o których mowa w art. 6 ust. 1 lub 2 lub ich następców prawnych, starosta wydaje decyzję o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie.
W świetle art. 8c ust. 1 u.z.w.g., gdy decyzja, o której mowa w art. 8a ust. 7, stanie się ostateczna, ustalenie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie może nastąpić na wniosek kolejnej grupy uprawnionych, o której mowa w art. 6a ustawy.
Wydanie wskazanej wyżej decyzji o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie, otwiera drogę do uruchomienia kolejnego przewidzianego ustawą trybu ustalenia wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie, tym razem z uwzględnieniem grup uprawnionych określonych w art. 6a u.z.w.g. i wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji, jak wynika z art. 8c ust. 2 – ust. 4 u.z.w.g., starosta w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie stała się ostateczna, podaje do publicznej wiadomości informację o terminie złożenia wniosku przez osoby uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej. Termin ten nie może być krótszy niż 12 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o terminie składania wniosków przez osoby uprawnione do udziału we wspólnocie, o których mowa w art. 6a, przy czym termin ten liczy się od dnia wywieszenia tej informacji w starostwie powiatowym.
Tak jak w przypadku pierwszej grupy uprawnianych, osoby, o których mowa w art. 6a, obowiązane są dołączyć do wniosku dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w tym przepisie. Ustawa nie wyklucza, iż wnioski w tym trybie mogą złożyć ponownie ci sami uprawnieni, którzy byli stronami postępowania prowadzonego przez organ zgodnie z art. 8a.
W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że skarżący oraz pozostali wnioskodawcy, którzy zwrócili się do Starosty o ustalenie wykazu osób uprawnionych do udziału we Wspólnocie Gruntowej wsi P., podnosili konsekwentnie w toku postępowania, że w ich ocenie, ustalenie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej nie jest możliwe, z uwagi na zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły po wejściu w życiu przepisów u.z.w.g., to jest po 5 lipca 1963 r. W szczególności zwracali oni uwagę na to, że część osób ujętych w projekcie wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej Wsi P., gmina T., sporządzonego na podstawie rejestru gruntów z 20 października 1962 r. nigdy nie zamieszkiwały we wsi P.. Podnosili oni również, że większość z tych osób obecnie nie żyje, a ustalenie spadkobierców niektórych z nich może być niemożliwe.
Ponadto wskazywali, że decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w T. L. z [...] września 1970 r., znak: [...]/[...], zatwierdzone zostało scalenie gruntów wsi [...], w wyniku którego nastąpiły istotne zmiany co do miejsca położenia nieruchomości wspólnoty gruntowej i udziałów poszczególnych osób we wspólnocie, uniemożliwiające obecnie zweryfikowanie prawidłowości wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Jednocześnie wskazali oni, że projekt wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, który jest zbieżny z załącznikiem nr 1 decyzji Starosty, powstał na podstawie rejestru gruntów, sporządzonego dopiero w dniu 20 października 1962 r.
Organ odwoławczy, odnosząc się do opisanych twierdzeń wnioskodawców, podniesionych także w odwołaniu, stwierdził, że w oparciu o dowody zgromadzone w aktach sprawy prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił krąg podmiotów, które faktycznie użytkowały grunty wymienionej wspólnoty w ciągu roku przed wejściem w życie przepisów u.z.w.g., to jest w okresie od 5 lipca 1962 r. do 5 lipca 1963 r.
Jednocześnie jednak Wojewoda stwierdził, że "nie posiada kompetencji do weryfikacji, czy osoby wymienione w dokumentach, na podstawie których Starosta [...] wydał kwestionowaną decyzję faktycznie korzystały w okresie od dnia 5 lipca 1962 r. do dnia 5 lipca 1963 r. z gruntów wspólnoty. Skoro jednak zostały sporządzone na tę okoliczność dokumenty urzędowe to nie można im postawić zarzutu braku wiarygodności" (k. 39v akt adm. II inst.).
Nie ulega wątpliwości Sądu, że powyższe stanowisko organu odwoławczego jest nie do przyjęcia, w świetle powołanych przepisów art. art. 7, 15, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wyłączone jest stosowanie odstępstw od koncepcji swobodnej oceny dowodów na rzecz legalnej teorii dowodowej, która nakazuje podporządkowanie się ustalonym w ustawie regułom oceny dowodów. W myśl obowiązującej w polskiej procedurze administracyjnej zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, określony fakt można dowodzić wszelkimi możliwymi środkami, byleby tylko nie były one sprzeczne z prawem (zob. art. 75 § 1 k.p.a.). Całkowicie niezrozumiałe jest więc twierdzenie Wojewody, że skoro okoliczności istotne dla sprawy zostały potwierdzone "dokumentami urzędowymi, to nie można im postawić zarzutu braku wiarygodności". Jakkolwiek bowiem w myśl art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, to kodeks wyraźnie stwierdza, że przepis ten nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych – art. 76 § 3 k.p.a.
Dlatego też na niezrozumieniu powyższych reguł rządzących postępowaniem dowodowym opiera się twierdzenie Wojewody, jakoby organ ten "nie posiadał kompetencji do weryfikacji" prawidłowości danych zawartych w rejestrze gruntów obrębu [...] z 20 października 1962 r. oraz w protokole ogłoszenia stanu władania gruntami na obszarze wsi P. z 6 lutego 1961 r., w oparciu o które to dowody Starosta ustalił wykaz uprawnionych do udziału w opisanej wspólnocie gruntowej, wykaz obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wysokość przysługujących im z tego tytułu udziałów.
Powyższe świadczy o tym, że organ odwoławczy nie ustosunkował się merytorycznie w uzasadnieniu swej decyzji do zasadności przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji oceny istoty sprawy oraz nie wskazał wyczerpująco powodów uznania za prawidłowe stanowiska organu pierwszej instancji w tym zakresie. Uchybienia te czynią zaskarżoną decyzję nie tylko naruszającą zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), ale również przepisy art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. (który wskazuje wymogi uzasadnienia decyzji), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. W okolicznościach sprawy niniejszej szczególne znaczenie ma przedstawienie w decyzji Wojewody starannego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia odwoławczego w tej kwestii, skoro decyzja ta uniemożliwia wdrożenie przewidzianego w powołanych przepisach prawa materialnego trybu pozwalającego na sporządzenie wykazu kolejnej grupy uprawnionych, o której mowa w art. 6a u.z.w.g.
W konsekwencji tych uchybień organ odwoławczy naruszył również przywołane wyżej przepisy prawa materialnego, albowiem co najmniej przedwczesne było stanowisko tego organu co do prawidłowości ustalenia przez Starostę wykazu osób tzw. pierwotnych uprawnionych do udziału w omawianej wspólnocie gruntowej.
Z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień, Sąd nie odnosił się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, albowiem – w wyniku uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody – sprawa niniejsza będzie podlegała ponownemu rozpoznaniu w swym całokształcie przez ten organ. Obowiązkiem organu będzie zatem należyte przeanalizowanie wszystkich istotnych kwestii, w tym również wynikających z tychże zarzutów.
Wskazane uchybienia niewątpliwie miały istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
Rozpoznając ponownie sprawę, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., organ odwoławczy uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Obowiązkiem organu będzie wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonania wnikliwej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w celu zakończenia prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego w sposób prawem przewidziany. Podkreślić trzeba, że jeżeli okaże się, iż dotychczas zebrany oraz ewentualnie uzupełniony materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie ustalenia – w sposób niebudzący wątpliwości – pełnej listy pierwotnie uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej wsi P., to organ zobowiązany będzie do wydania decyzji o nieustaleniu wykazu osób uprawionych do udziału w tej wspólnocie (art. 8a ust. 7 u.z.w.g.). W takiej sytuacji otworzy się możliwość uruchomienia kolejnego przewidzianego w tej ustawie trybu ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie.
Ustalając opisane wyżej okoliczności organ winien mieć na uwadze podnoszony przez strony postępowania fakt przeprowadzonego w 1970 r. scalenia obejmującego m.in. grunty wsi P., który – w ich ocenie – uniemożliwia obecnie rzetelne zweryfikowanie prawidłowości projektu wykazu uprawnionych do udziału w omawianej wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów w tej wspólnocie, sporządzonego na podstawie rejestru gruntów z 20 października 1962 r.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.