Uzasadnienie
II SA/Lu 160103
Uchwałą z dnia 7 listopada 2003 r. nr X/52/2003 podjętą na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) w związku z art. 18 ust. 2 pkt. 8 oraz art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późno zm.) w sprawie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Rada Gminy w S., w § 1 tejże uchwały odmówiła uwzględnienia zarzutu T.J. wniesionego w dniu 7 lipca do projektu planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie nie wyznaczenia lokalizacji budynku gospodarczego na działce o nr ewidencyjnym 1785 położonej w miejscowości S., stanowiącej własność wnoszącego zarzut, podnosząc w uzasadnieniu faktycznym, iż działka T.J. znajduje się na terenie [...]Parku Krajobrazowego i jest położona na terenie podmokłym (łąka V klasy) w dolinie rzeki U. co nie ma powiązania z istniejącą i projektowaną zabudową, zaś w uzasadnieniu prawnym odwołując się do przepisów art. 1 i 18 ust. 2 pkt. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz do uchwały Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2002 r. Nr 11/18/2002 w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S.".
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na tę uchwałę, tj. na zawarte w niej w § 1 rozstrzygnięcie, wniósł T.J. kwestionując, jak należy sądzić z uzasadnienia skargi prawidłowość podjęcia tejże uchwały. Skarżący podnosił, iż podjęta ona została bez uprzedniego rozpatrzenia wniesionego przez niego zarzutu. Ponadto, skarżący zarzucał, iż uzasadnienie faktyczne nie koresponduje z rzeczywistym stanem rzeczy, albowiem, według niego należąca do niego działką nie leży w terenie podmokłym. Ponadto, T.J. wywodził, iż stanowiące jego własność działki nr 1784/01, 1785/01 i 1680/03 o powierzchni 21,1428 ha oraz dzierżawiona przez niego działka o nr 1779 o powierzchni 1,89 ha stanowią jeden zwarty obszar są oddalone od działki siedliskowej o około 2 km, na której nie ma możliwości budowy budynku inwentarskiego.
W związku z tym niezbędne w przekonaniu skarżącego jest, aby zlokalizować na tym obszarze budynek inwentarsko składowy 1 w celu prawidłowego zagospodarowania posiadanych użytków. Według skarżącego za zasadnością tego stanowiska przemawiają, bowiem względy ekonomiczne, gospodarcze i przyrodnicze. Skarżący wywodził ponadto, iż prowadzi gospodarstwo ekologiczne, a ponadto, iż od 2004 r. również i jego gospodarstwo funkcjonowało będzie w ramach pięcioletniego planu rolno środowiskowego, co stanowi gwarancję realizacji wymogów ochrony środowiska.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy, reprezentowana przez Wójta Gminy, wnosiła o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. W uzasadnieniu tego stanowiska, wskazano, iż przedmiotowa działka stanowiąca własność skarżącego T.J. znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego i jest położona w dolinie rzeki U., a planowane pod przyszłą zabudowę grunty w części znajdują się także na terenie łąk. Podniesiono również, iż teren proponowany przez skarżącego pod zabudowę nie ma powiązania z już istniejącą i projektowaną zabudową zagrodową, co stanowiło powód, dla którego Rada Gminy podjęła uchwałę odmawiającą uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, a u podstaw decyzji Sądu w tym względzie, legł jeden spośród wielu zarzutów podnoszonych w skardze przez T.J., a mianowicie zarzut naruszenia przepisów postępowania w sprawie rozpatrywania zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kontrola zaskarżonej uchwały Rady Gminy, zgodnie z zasadami wrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż podjęta została ona z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennych, co skutkowało stwierdzeniem jej nieważności w zakresie, w jakim została ona zakwestionowana przez skarżącego. Ocena zaskarżonej uchwały, formułowanych w stosunku do niej stosunku do niej zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (aktu) niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany.
Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia (aktu) - skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących - w płaszczyźnie prawnej - zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracji; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.
W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż jak należy zasadnie wnosić z lektury akt sprawy, zaskarżona uchwała Rady Gminy podjęta została z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z naruszeniem przepisów regulujących tryb postępowania w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 18 ustawy - co uzasadniało, zgodnie 'z przepisem art. 27 ust. 1 ustawy stwierdzenie jej nieważności, w zakresie odnoszącym się do odmowy uwzględnienia zarzutu T.J. wniesionego do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 18 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym szczegółowo reguluje zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zastosowana przy jego redakcji przez ustawodawcę konwencja językowa, nie pozostawia też żadnych wątpliwości, co do charakter zawartych w nim wypowiedzi normatywnych.
Zasadnie należy przyjąć, iż jest to przepis imperatywny nakazujący organowi gminy uczynienie zadość określonemu nim trybowi postępowania, a uchybienie mu skutkuje zastosowaniem sankcjonującego go przepisu art. 27 ust. 1 ustawy. Wykładnia przepisu art. 18 ust. 2 ustawy jednoznacznie wskazuje na to, iż tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakłada nakaz realizowania przez właściwy organ gminy poszczególnych spośród wskazanym nim etapów postępowania. Jednym z nich, określonych przepisem art. 18 ust. 2 pkt. 8 ustawy jest nakaz rozpatrzenia przez zarząd gminy, po upływie terminów określonych przepisami art. 23 ust. 2 i 24 ust. 2 ustawy, lecz w terminie nie dłuższym niż miesiąc protestów i zarzutów wniesionych do projektu planu i przedstawienie radzie gminy tych spośród nich, które nie zostały uwzględnione w projekcie planu.
W przekonaniu Sądu, odwołując się do lektury akt sprawy, w tym zwłaszcza uwzględniając nadesłane przez Wójta Gminy dokumenty wraz z towarzyszącym im wyjaśniającym pismem przewodnim (data wpływu 18 października 2004 r.), co nastąpiło w wykonaniu dyspozycji Sądu z 30 września 2004 r., zobowiązującej między innymi do przedstawienia informacji dotyczącej rozpatrzenia zarzutu T.J. i dołączenia do niej związanych z tym postępowaniem dokumentów, zasadnie należy stwierdzić, iż procedując w sprawie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchybiono wskazanemu wyżej etapowi postępowania. Wniesiony w ustawowym terminie zarzut
T.J. nie został poddany przed przekazaniem go radzie gminy, rozpatrzeniu przez zarząd gminy stosownie do przepisu art. 18 ust. 2 pkt. 8 ustawy. Zaniechanie przeprowadzenia tego etapu postępowania jednoznacznie potwierdza treść przywołanego wyżej pisma przewodniego Wójta Gminy, jak również treść nadesłanych do akt sprawy na żądanie Sądu dokumentów. W tych okolicznościach, w pełni zasadnie, więc należało zakwestionować skarżoną uchwałę Rady Gminy w jej § 1 objętym zakresem skargi T.J.
Niezależnie do wyżej wskazanego uchybienia trybowi sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyraziło się w naruszeniu przepisu art. 18 ust. 2 pkt. 8 ustawy, z lektury akt sprawy wynika również, iż w toku toczącego się postępowania doszło także do naruszenia przepisu art. 18 ust. 2 pkt. 9 ustawy obligującego do ogłoszenia w sposób określony w pkt. 1, o terminie sesji, na której rada gminy rozpatruje nie uwzględnione protesty i zarzuty. Jakkolwiek faktem jest, iż doszło do imiennego zawiadomienia zainteresowanego T.J. o terminie sesji radu, to jednak lektura akt sprawy, nie potwierdza, iżby doszło jednocześnie do ogłoszenia w sposób wskazany w pkt. 1 ust. 2 art. 18 ustawy ogłoszenia w miejscowej prasie, obwieszczenia, sposób zwyczajowo przyjęty - o terminie sesji rady gminy, przedmiotem, której było rozpatrywanie nie uwzględnionych zarzutów i protestów.
W przekonaniu Sądu, w świetle wyżej wskazanych okoliczności potwierdzających fakt naruszenia nakazanego ustawą i bezwzględnie obowiązującego trybu postępowania w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznać należało, iż w zakresie objętym skargą T.J., tj. w § 1, uchwała Rady Gminy musi podlegać ocenie uwzględniającej sankcjonujący przepis art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co wyraża się w stwierdzeniu jej nieważności we wskazanej części.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 147 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.