Uzasadnienie
W skardze z dnia 3 lutego 2014 r. skarżąca [...] domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 2 stycznia 2014 r. nr [...], którą utrzymano w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Kierownika Sekcji Realizacji Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie decyzję z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] – w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz [...].
Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. skarżąca oświadczyła, że uzyskała zasiłek opiekuńczy za okres od dnia 1 listopada 2013 r., w związku z czym cofnęła skargę (protokół rozprawy – k. 56 akt sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Według zaś przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W okolicznościach faktycznych tej sprawy cofnięcie skargi jest dopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a., gdyż okoliczności wyłączające możliwość cofnięcia skargi w niniejszej sprawie nie zachodzą. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć (pkt I postanowienia).
Rozstrzygając o kosztach postępowania należało uwzględnić, że skarżąca reprezentowana była w sprawie przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady określenia wysokości wynagrodzenia reguluje w omawianym przypadku rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł, zaś na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym na wskazanych podstawach należało przyznać radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu wynagrodzenie w wysokości 240 zł powiększone o 23% stawkę podatku od towarów i usług, to znaczy o kwotę 55,20 zł, a zatem łącznie sumę 295,20 zł (pkt II postanowienia).
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.