Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] - bez daty - Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego po rozpatrzeniu odwołania starszego chorążego sztabowego T. K. od decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień nr [...] z dnia [...] września 2002 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu podał, że organ pierwszej instancji wstrzymał str. chor. szt. T. K. wypłatę dodatku za mistrzowską klasę specjalisty wojskowego.
W odwołaniu st. chor. szt. T. K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc naruszenie prawa.
Odwołanie to nie zasługiwało na uwzględnienie bowiem przepisy dotyczące nadzorowania, podejmowania i potwierdzenia klas wojskowych specjalistów utraciły moc obowiązującą z dniem 30 marca 2001 r. zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie niektórych uposażeń do wydawania aktów normatywnych /Dz. U. z 2000 r. nr 120 poz. 1268/. Przepisy regulujące tę kwestię zgodnie z art. 45 ustawy o uposażeniu żołnierzy /tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 693/ obowiązującym od 1999 r. winny mieć rangę rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej.
Na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył st. chor. szt. T. K. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Skarga powyższa nie została rozpoznana przed dniem 1 stycznia 2004 r. i po tej dacie podlega stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271/ - rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień rozkazem z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] przyznał st. chor. szt. T. K. dodatek w wysokości 18 % uposażenia bazowego na okres od dnia 25 kwietnia 2001 - 25 kwietnia 2004, a decyzja ta stała się ostateczna. Następnie organ ten swoją decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 r. w oparciu o art. 61 § 1 i art. 104 § 1 kpa w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 693/ oraz § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz. U. z 2000 r. nr 90, poz. 1005/ wstrzymał wypłatę tego dodatku, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją /bez daty/. Organy obu instancji uznały, że przyznanie st. chor. szt.
T. K. dodatku w wysokości 18 % uposażenia bazowego na okres 25.04.2001 - 25.04.2004 r. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nastąpiło, niezgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, w oparciu o zarządzenia MON: z dnia 2 marca 1995 r. nr 29/MON oraz z dnia 10 kwietnia 1990 r. nr 30/MON, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001 r. na podstawie art. 75 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych uprawnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych /Dz. U. nr 120, poz. 1268/.
Przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 693/, a w szczególności art. 7 ust. 2 stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji nie daje upoważnienia do zmiany wysokości przyznanego żołnierzowi uposażenia poprzez wstrzymanie wypłaty składnika wynagrodzenia ustalonego ostateczną decyzją administracyjną gdy uposażenie to zostało określone niezgodnie z warunkami ustawy lub przepisami wykonawczymi.
Zmiana uposażenia w takim wypadku byłaby dopuszczalne tylko na warunkach zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej określonych w art. 145 § 1, art. 155, art. 156 § 1 kpa.
Powyższe stwierdzenie wynika wprost z treści art. 16 § 1 kpa, a zatem skoro zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień nie została wydana w wyniku wznowienia postępowania ani w trybie nadzoru oraz nie jest decyzją o której mowa w art. 154, 155, 161, 162, 163 kpa należy przyjąć, że są one nieważne, jako wydane bez podstawy prawnej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z tych względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.