Uzasadnienie
Decyzją Nr L.dz. [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy G. w dniu [...] – po rozpatrzeniu wniosku D. K. odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce Nr [...] położonej we wsi Ć. gm. G. Decyzję uzasadniono lokalizacją tej działki na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyłączającym możliwość zabudowy.
Po rozpoznaniu odwołania D. K. decyzją Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłączające prawo zabudowy na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. K. wnosiła o zmianę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Przedstawiając zarzuty, skarżąca skoncentrowała się na tymczasowości planu zagospodarowania przestrzennego wykluczającego prawo zabudowy terenów rolnych oraz zwróceniu uwagi na usytuowanie działki w otoczeniu innych działek budowlanych i połączeniu jej z osiedlem mieszkaniowym "[...]".
Zdaniem skarżącej taka lokalizacja działki powinna przesądzać o dopuszczalności zabudowy budynkiem mieszkalnym. Dodatkowym argumentem skarżącej było wyposażenie działki w instalacje: gazową, elektryczną i telefoniczną, co potwierdzało proponowany we wniosku sposób zagospodarowania nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty skargi były nietrafne i dotyczyły głównie kwestii łączących się z racjonalnym zagospodarowaniem działki Nr [...], poprzez planowaną budowę budynku mieszkalnego, uzasadnioną wieloma względami /lokalizacją działki, jej uzbrojeniem w przyłącza/.
Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie miały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia przez Wójta Gminy G., rozpoznającego złożony przez skarżącą wniosek z dnia [...] o wydanie decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm./, w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych.
Zasadniczą podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły ustalenia miejscowego planu zagospodarowania zawarte w Uchwale Nr XXIII/169/2000 Rady Gminy G. z dnia 6 kwietnia 2000 r. dotyczącej zatwierdzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego I część zmian, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 15, poz. 336 z dnia 5 czerwca 2000 r.
Dla oceny złożonego przez skarżącą wniosku z dnia [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, rozstrzygający był § 22 ust. 1 planu miejscowego Gminy G., wyznaczający Obszar Rolny /Obszar RP/ z podstawowym przeznaczeniem gruntów: pod uprawy polowe RP-1, łąki i pastwiska RP-2, ogrody działkowe RP-3 i uprawy ogrodnicze RP-4. W świetle opisu planu obszar oznaczony symbolem RP-1 stanowił obszar upraw rolnych bez prawa zabudowy.
Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2.
Zgłoszony przez skarżącą zamiar realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego nie budził zastrzeżeń co do zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa ale zasadniczą kwestią w tej sprawie była dokonana ocena możliwości inwestowania przez skarżącą z punktu widzenia ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem.
W świetle ustaleń na terenie wyznaczonym jako obszar upraw rolnych /RP-1/ wyłączono możliwość zabudowy. Wobec zachodzącej oczywistej sprzeczności pomiędzy zgłoszonym przez skarżącą zamierzeniem inwestycyjnym, polegającym na budowie budynku mieszkalnego, z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., wyłączającymi prawo zabudowy terenów wyznaczonych jako obszar upraw polnych, orzekający w sprawie organ I instancji miał prawo – stosownie do art. 43 wyżej wymienionej ustawy – odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.
Na marginesie powyższych uwag należy stwierdzić, iż uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stanowiący przepis gminny – stosownie do art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wywołuje dla właścicieli nieruchomości określone skutki prawne w zakresie sposobu korzystania z przysługujących im uprawnień właścicielskich.
Otóż zgodnie z art. 33 wyżej wymienionej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
W tej sytuacji korzystanie z nieruchomości /[...]/ przez skarżącą D. K. jako pełnoprawnego właściciela doznaje ograniczeń, na mocy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz określonych unormowań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Gminy G. Ograniczenie to powoduje wyłączenie możliwości ubiegania się przez wnioskodawcę o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego.
Wypada podkreślić, że pozytywna dla wnioskodawczyni decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłaby nieważna z mocy samego prawa, jako sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rygor nieważności decyzji sprzecznej z planem miejscowym wprowadza art. 46a ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy.
Zatem orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły, że obowiązujące – w dniu wydania odmownej decyzji, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. wykluczają zabudowę działki budynkiem mieszkalnym. Zakaz zabudowy wynikał wprost z zapisów planu.
W tej sytuacji, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.