Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 171/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy reprezentowanej przez Prezydenta Miasta na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] (pkt I sentencji) oraz zasądził od Wojewody na rzecz Gminy reprezentowanej przez Prezydenta Miasta kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II sentencji).
Wyrok Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 22 października 2015 r. (k. 57 akt sądowych), a w dniu 28 października 2015 r. złożyła ona zażalenie na orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji tego wyroku.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), poprzez zasądzenie od Wojewody na rzecz Gminy reprezentowanej przez Prezydenta Miasta niepełnej kwoty tytułem zwrotu kosztów postępowania, tj. 200 zł zamiast 440 zł.
Jak wskazano w uzasadnieniu zażalenia Gmina w postepowaniu przed Sądem poniosła koszty 440 zł, na które składają się opłata od skargi – 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym 240- zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tej kategorii spraw w pierwszej instancji stawka minimalna wynosi 240 zł.
Tym samym w niniejszej sprawie należało dodatkowo zasądzić stronie skarżącej kwotę 240 zł. Tymczasem w pkt 2 wyroku z dnia 24 września 2015 r., zawierającym postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, sąd zasądził jedynie kwotę 200 zł.
W tej sytuacji zasadne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Stosownie bowiem do art. 195 § 2 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł, jak w postanowieniu.