Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] – wydaną na podstawie art. 51 ust.1a i art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz art. 104 kpa – udzielono J. i G. R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce położonej przy ul. [...] w L. Uzasadniając decyzję zwrócono uwagę na wywiązanie się przez J. i G. R. z nałożonych obowiązków, wynikających z decyzji Nr [...] z dnia [...], dotyczących wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego - do stanu zgodnego z prawem.
Przedłożony w czerwcu 2002r. projekt budowlany obejmujący zmiany i przeróbki wykonanej więźby dachowej, stanowiący załącznik Nr 1 do decyzji, umożliwiał – w ocenie organu I instancji – dokończenie budowy budynku zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Po rozpoznaniu odwołania M. i R. T., właścicieli sąsiedniej działki położonej przy ul. [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, wobec dopuszczenia się przez inwestorów J. i G. R. istotnego odstępstwa od zatwierdzonego pozwolenia na budowę, polegającego na obniżeniu kalenicy dachu poprzez przełamanie połaci dachowej na krawędzi stropu nad poddaszem i wykonaniu dachu nad strychem o zmniejszonym spadku, zostali oni słusznie zobowiązani do przedłożenia projektu budowlanego obejmującego zmiany i przeróbki, które należało wykonać aby doprowadzić konstrukcję dachu do stanu zgodnego z prawem. W ocenie organu odwoławczego wykonanie przez inwestorów nałożonych nań obowiązków upoważniało organ do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. i R. T. wnosili o uchylenie decyzji organu I i Ii instancji, stwierdzając jednocześnie, że uzasadnienie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest dla nich nie do przyjęcia, gdyż zrealizowane przez inwestorów roboty budowlane nie odpowiadały zawartemu wcześniej porozumieniu na mocy, którego skarżący wyrażali zgodę na budowę budynku przy spełnieniu określonych warunków dotyczących przede wszystkim nadbudowy komina do umówionej wysokości.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie, zwracając uwagę, że decyzja organu I instancji była w pełni uzasadniona wobec poczynionych ustaleń faktycznych oraz ustawowej podstawy rozstrzygnięcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynikało, że J. i G. R. rozpoczęli roboty budowlane na podstawie decyzji Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta L. w dniu [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego – środkowego segmentu w zabudowie szeregowej – wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych oraz przyłączy: wodno-kanalizacyjnego, gazowego i energetycznego na działce Nr [...] przy ul. [...] w L. Decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta L. z dnia [...] zmieniająca wyżej wymienioną decyzję – w zakresie obejmującym zmianę formy i konstrukcji dachu (obniżenie wysokości budynku) została w całości uchylona decyzją Nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody – przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Architektury Budownictwa i Urbanistki Urzędu Wojewódzkiego – w dniu [...].
Podstawę uchylenia decyzji wprowadzającej zmiany do projektu budowlanego (zamiennego) stanowiła niedopuszczalna – w świetle ustalonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, określających maksymalną zabudowę do 2,5 kondygnacji – wysokość wzniesionego, liczącego 4 kondygnacje użytkowe, budynku mieszkalnego. Wysokość budynku J. i G. R. nie została również dostosowana do dwukondygnacyjnego istniejącego segmentu zabudowy szeregowej.
Orzekający ponownie – w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego, organ zawiesił postępowanie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] uzasadniając swoje stanowisko uzyskaną informacją od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na temat prowadzonych przez niego czynności związanych z realizacją budowy w oparciu o projekty pierwotny i zamienny.
Zarzuty skargi dotyczyły przede wszystkim wysokości dokonanej nadbudowy komina na budynku należącym do skarżących, jednakże Sąd nie będąc związany tymi zarzutami – zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) upoważniony był w granicach sprawy, do zbadania legalności zaskarżonej decyzji oraz całego trybu postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego, czego skarżący wprost się nie domagali.
Zagadnienie wysokości obu budynków tylko zasygnalizowali, traktując je jako pomocnicze do sformułowania i uzasadnienia postawionych w skardze zarzutów.
W ocenie Sądu organ nadzoru budowlanego wydający decyzje o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, powinien ustosunkować się nie tylko do przedłożonego projektu technicznego, określającego nowe rozwiązania techniczne spowodowane wprowadzonymi przez inwestora odstępstwami od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, ale również do kwestii zgodności budowy z pierwotnym projektem budowlanym oraz z warunkami wynikającymi z określonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jak wynika z akt sprawy, warunki te zawierała decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta L. z dnia [...] określająca dopuszczalną wysokość zabudowy do 2,5 kondygnacji.
Z tego względu projekt techniczny ograniczający się jedynie do zmian i przeróbek głównie w konstrukcji dachu w celu obniżenia budynku, nie mógł stanowić wystarczającej podstawy do wydania decyzji zezwalającej inwestorom na wznowienie robót budowlanych, bez odniesienia się Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do oceny zasadniczych zmian w konstrukcji całego budynku i jego wysokości (ilości kondygnacji) dokonanej na podstawie i w zestawieniu z warunkami zatwierdzonego projektu i udzielonego pozwolenia na budowę, w powiązaniu z wymogami zagospodarowania działki uregulowanymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Organ nadzoru budowlanego niestety nie zajął stanowiska w tej kwestii, a powinien będąc do tego zobowiązany przy rozpoznawaniu sprawy wstrzymania, a następnie wznowienia robót budowlanych.
Nakładając obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych już robót budowlanych przy budynku w sposób istotny odbiegających od zatwierdzonego projektu budowlanego, do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj.. Dz.U. nr 106, poz. 1126 z 2000 r. ze zm.), organ I instancji nie poczynił ustaleń w tych kwestiach. Art. 51 ust. 1a wyżej wymienionej ustawy zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji pozwalającej na wznowienie robót budowlanych, ale wznowienie tych robót ma odnieść skutek w postaci doprowadzenia stanu budynku do wymagań stawianych przez przepisy prawa. Wymagania stawiane przez prawo skonkretyzowano w rozstrzygnięciu właściwego organu ustalającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu – zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.
Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm.), poprzedzającym etap ubiegania się przez inwestorów o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, mający spełniać sprecyzowane również przepisami prawa określone wymagania.
Organ nadzoru budowlanego pominął przepis art. 4 ustawy – Prawo budowlane, nakazujący zbadać czy realizacja budynku – na podstawie jak ustalono zatwierdzonego projektu, jest zgodna z tym projektem i odpowiada formie architektonicznej dostosowanej do krajobrazu i otaczającej zabudowie.
Decyzja pozwalająca inwestorom na wznowienie robót budowlanych pomijała te kwestie. W toku postępowania odwoławczego organ orzekający, nie wziął pod uwagę tych zagadnień.
Biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, jako wadliwe nie mogły dalej funkcjonować w obrocie prawnym.
Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uznając wniesioną skargę za zasadną, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" wyżej wymienionej ustawy.
Orzeczenie o zwrocie kosztów uzasadniał art. 200 tejże ustawy.