Uzasadnienie
W dniu 5 marca 2009 r. O. W. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo zatytułowane "odwołanie". W treści niniejszego pisma wskazała jednoznacznie, że wnosi skargę na decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na jej synów A. W. i J. W. Ponieważ skarga została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Sąd przekazał ją organowi, którego rozstrzygnięcie skarżąca kwestionowała, tj. Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, celem złożenia odpowiedzi na skargę.
W odpowiedzi na skargę poza merytorycznym odniesieniem się do jej zarzutów ww. organ wskazał, że skarga dotyczy decyzji organu I instancji, od której to decyzji stronie skarżącej przysługiwało do organu II instancji odwołanie. Takowe odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca złożyła w dniu 2 marca 2009 r. Odwołanie to wraz z aktami sprawy zostało przez Kierownika GOPS w dniu 6 marca 2009 r. przesłane do organu odwoławczego (SKO).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest że wniesiona skarga (na co jednoznacznie wskazuje jej treść) jest skargą na decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej będącego organem pierwszej instancji.
Bezsporne również jest, że skarżąca w decyzji została prawidłowo pouczona, iż od decyzji tej służy jej prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 14 dni od daty doręczenia tej decyzji.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca skorzystała z powyższego trybu takowe odwołanie składając. Jednakże nie czekając na wynik rozpatrzenia złożonego odwołania przez SKO jednocześnie złożyła skargę do Sądu.
W tym miejscu należy wskazać, że sens regulacji z art. 52 § 1 p.p.s.a. jest taki, iż w sytuacji, gdy ustawodawca dopuszcza możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia organów administracji w zwyczajnym trybie (a więc w rozpatrywanej sprawie w drodze odwołania) należy wyczerpać ten zwyczajny tryb, by skorzystać z nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga do sądu administracyjnego. Innymi słowy, skarga przysługuje tylko na to rozstrzygnięcie organu administracji, które jest wynikiem rozpatrzenia zwyczajnego środka zaskarżenia przez organ odwoławczy, a więc w rozpatrywanej sprawie - rozpatrzenia odwołania O. W. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w drodze decyzji.
W związku z powyższym, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest dopuszczalna tylko od decyzji wydanej przez organ odwoławczy (SKO) w wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, zaś skarga bezpośrednio na decyzję organu I instancji (Kierownika GOPS) w myśl przywołanego przepisu jest niedopuszczalna.
Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 - 5 § 1 art. 58 p.p.s.a.
Skoro więc skarżąca wniosła skargę na decyzje organu I instancji, skarga jej podlegała odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.