Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] Nr: [...] pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału działki nr 19/8 położonej w miejscowości C..
W uzasadnieniu postanowienia podano, iż podział prowadzony jest z urzędu, a jego uzasadnieniem jest realizacja celu publicznego jakim jest wydzielenie jednej z powstałych po podziale działek pod budowę drogi gminnej, oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy jako droga osiedlowa. Według Kolegium przeznaczony do wydzielenia grunt przeznaczony jest pod drogę publiczną. Wynika to m.in. z art.2 w związku z art.7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych.Z tej regulacji wynika, że drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na różne kategorie w tym drogi gminne. Do tej kategorii zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Kolegium podkreśliło, iż zamierzony podział jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy z dnia 10 września 2002 r obejmującego obszar miejscowości C. Działka objęta postępowaniem w części znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 5U oraz w części 2MRU, na części wyznaczono także drogę osiedlową o symbolu K8.Przeznaczeniem podstawowym terenu o symbolu 5U są usługi komercyjne o uciążliwości nie przekraczającej granic działki, zaś w ramach funkcji uzupełniającej plan dopuszcza realizację na działce budynku mieszkalnego pod warunkiem zachowania wymogów wynikających z tego planu.
W terenie oznaczonym symbolem 2 MRU jako przeznaczenie podstawowe ustalono zabudowę mieszkaniowo- zagrodową z urządzeniami towarzyszącymi,realizowaną w formie zabudowy wolnostojącej lub zbliźniaczonej. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi.Plan w tym terenie określa także zasady prowadzenia wtórnych podziałów geodezyjnych podając, iż szerokość działek ma być nie mniejsza niż 18 m i do każdej działki ma być bezpośredni dojazd z drogi publicznej. Kolegium wskazało,iż w planie określone zostały parametry techniczne drogi K8 oraz przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości min. 4 m od linii rozgraniczającej ulicę.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Z. K.. Podnosiła, iż wzdłuż jej działki biegnie już droga tranzytowa, następna ma natomiast być przeprowadzona przez środek ponad 30 – letniego lasu. Działanie takie pozostaje w sprzeczności z ochroną środowiska i doprowadzi do wyginięcia wszystkich drzew. Podkreśliła, iż przed nabyciem przez nią działki za jej lasem od strony południowej nie było żadnych zabudowań. Dopiero w roku 2002 dwóch właścicieli zaczęło budować domy. Droga, którą mogą dojeżdżać do swoich nieruchomości jest zaprojektowana w odległości około 400 m od drogi tranzytowej. Jej zdaniem bezcelowe jest niszczenie jej lasu i budowanie jednemu właścicielowi drogi. Skarżąca wyraziła także wątpliwości co do możliwości realizacji budownictwa mieszkaniowego na działkach wydzielonych w wyniku podziału, w związku z ich niewielka powierzchnią.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U Nr 153, poz.1270 ze zmianami) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art.7 i 77 § 1 kpa).
Według art. 97 ust.1 pkt. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U z 2000 r Nr 46, poz.543 ze zmianami) podziału nieruchomości można dokonać z urzędu tylko wówczas, gdy jest on niezbędny dla realizacji celów publicznych, gdy nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste, a także wówczas, gdy mają być zrealizowane cele o jakich mowa w art.95 ust. 3-6 ustawy. Jeśli chodzi o drogi, to celem publicznym jest wydzielenie gruntów pod drogę publiczną (art.6 pkt.1ustawy). Jedynie zatem wykazanie, iż planowana droga miałaby być drogą publiczną uzasadniałoby wszczęcie postępowania podziałowego w oparciu o art.97 ust.3 pkt.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zagadnienie powyższe nie zostało przekonująco wyjaśnione. Pod pojęciem drogi publicznej stosownie do art.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (tekst jedn.
Dz. U z 2000 r Nr 71, poz.838 ze zmianami) należy rozumieć drogę zaliczoną na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może skorzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Ustawa o drogach publicznych wyróżnia kilka kategorii dróg publicznych: drogi krajowe stanowiące własność skarbu Państwa, drogi wojewódzkie – stanowiące własność województwa, drogi powiatowe będące własnością powiatu i drogi gminne, których właścicielem jest gmina. Do tych ostatnich zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Za uznaniem, że określona droga ma status drogi gminnej, a tym samym spełnia wymogi drogi publicznej nie jest wystarczające, jak przyjął organ odwoławczy, umieszczenie jej w planie zagospodarowania przestrzennym gminy.
Zaliczenie bowiem do kategorii drogi gminnej następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art.7 ust.2 ustawy o drogach publicznych). Akta sprawy nie wskazują, aby taka uchwala była podjęta.
Przeciwko tezie, iż podział dokonywany jest pod budowę drogi publicznej przemawia także treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. W planie tym droga o symbolu K8 określana jest jako droga osiedlowa. Według art.8 ust.1 ustawy o drogach publicznych drogi niezliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w tym m.in. drogi w osiedlach mieszkaniowych zaliczone są do dróg wewnętrznych. Skoro drogi wewnętrzne nie są drogami publicznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, to tym samym nie są drogami publicznymi w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ich budowa nie stanowi celu publicznego. Nie było zatem podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie podziału nieruchomości stanowiącej własność skarżącej z urzędu na podstawie art. 97 ust.3 pkt.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por.wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2002 r sygn. akt II S.A. / Łd 1093/ 01 ONSA 2004 /1/ 15).
Wobec powyższego na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami) zaskarżone postanowienie należało uchylić. O niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art.152, natomiast o kosztach na podstawie art. 200 powołanej ustawy.