Uzasadnienie
W dniu 7 października 2022 r. S. S. (dalej jako wnioskodawca lub skarżący) złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ustalenie na jego rzecz prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko J. S. na okres świadczeniowy od dnia 1 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r.
Pismem z dnia 17 października 2022 r., organ poinformował wnioskodawcę, że zostało przyznane na jego rzecz ww. świadczenie wychowawcze na okres od 1 października 2022 r. do 31 maja 2023 r.
Pismem z dnia 19 października 2022 r., skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o świadczenie wychowawcze na okres od 1 czerwca 2022 r., do 30 września 2022 r.
Decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r. sygn. sprawy 010070/680/10097057/2022 Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o świadczenia wychowawcze za okres od dnia 1 czerwca 2022 r. do 30 września 2022 r.
Pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. (data wpływu do organu) skarżący zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia 10 stycznia 2023 r., znak sprawy 010070/680/10037604/2022 Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia 17 października 2022 r.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w dniu 17 stycznia 2023 r. skarżący za pośrednictwem organu, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Przed przekazaniem skargi do sądu, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 24 lutego 2023 r. znak sprawy: 010070/680/10037604/2022, w trybie autokontroli uwzględnił skargę. Organ ww. decyzją uchylił w całości własną decyzję z dnia 10 stycznia 2023 r. z powodu błędu w zakresie dotyczącym przedmiotu odwołania i ponownie rozpatrzył odwołanie skarżącego.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że błędnie oznaczył jako przedmiot odwołania informację ZUS z dnia 17 października 2022 r., o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko J. S. na okres od 1 października 2022 r., do 31 maja 2023 r., podczas gdy przedmiotem odwołania wniesionego przez skarżącego w dniu 4 stycznia 2023 r., była decyzja ZUS z dnia 28 grudnia 2022 r., o odmowie przywrócenia terminu na złożenie wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego za okres od 1 czerwca 2022 r. do 30 września 2022 r.
W związku z powyższym, po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Prezes ZUS decyzją z dnia 24 lutego 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 grudnia 2022 r., o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o świadczenie wychowawcze.
Powyższa decyzja Prezesa ZUS z dnia 24 lutego 2022 r., została doręczona skarżącemu w dniu 27 lutego 2023 r.
Od powyższej decyzji, skarżący do dnia dzisiejszego nie złożył skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Postępowanie sądowe podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 – 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1); w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania (pkt 2); gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).
Jak wynika z akt postępowania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zastosował instytucję autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W takim wypadku postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, co w myśl powołanego wyżej art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., obliguje sąd do jego umorzenia.
Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy wynika, że będąca przedmiotem skargi decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 stycznia 2023 r. w całości została uchylona, a kolejną decyzją z dnia 24 lutego 2023 r., z zachowaniem 30-dniowego terminu do jej wydania w oparciu o wskazany przepis p.p.s.a., ponownie rozpatrzono odwołanie skarżącego. W tej sytuacji postępowanie sądowe dotyczące kontroli legalności decyzji objętej skargą stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja ta została w całości wyeliminowana z obrotu prawnego, co więcej nie wywołała skutków prawnych, które obligowałyby Sąd do ingerencji.
Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie 3 p.p.s.a., organ II instancji w treści nowego rozstrzygnięcia stwierdził, że jego działanie w postępowaniu nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Skoro wydana w trybie autokontroli decyzja uwzględnia żądania skarżącego o wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego, zatem główny cel postępowania autokontrolnego został zrealizowany.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.,