Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłat za pobyt w Dziennym Ośrodku Adaptacyjnym. Skarga podpisana została przez J. C. Do skargi nie dołączono jednak pełnomocnictwa uprawniającego J. C. do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu sądowym, wobec czego został on wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej. Wezwanie to nie zostało jednak wykonane.
W związku z powyższym Sąd wezwał skarżącą, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi i odesłanie jej na adres Sądu (do wezwania dołączono kserokopię skargi). W wezwaniu tym skarżąca pouczona została o konieczności uzupełnienia wskazanego braku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to, skarżąca otrzymała w dniu 15 kwietnia 2013 r.
W dniu 26 kwietnia 2013 r. do Sądu wpłynęła, przesłana przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej skarga podpisana przez skarżącą.
Wspomniane pismo nadane zostało w dniu 24 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie dołączonej do akt sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest pismem procesowym, które wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne. Stąd też ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., określa warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo procesowe. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo procesowe powinno zawierać między innymi podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Niepodpisanie skargi stanowi natomiast jej brak formalny, który może być usunięty w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., podobnie jak inne braki formalne.
W rozpatrywanej sprawie bezsporną okolicznością jest fakt, iż pełnomocnik strony skarżącej, składając skargę, nie dołączył do niej pełnomocnictwa. Wezwany do usunięcia tego braku, nie uczynił zadość temu wezwaniu. Koniecznym zatem było wezwanie samej skarżącej do podpisania skargi, celem nadania jej dalszego biegu.
W odpowiedzi na powyższe, skarżąca w dniu 17 kwietnia 2013 r. złożyła podpisaną skargę. Czynności tej nie można jednak uznać za dokonanej w tym dniu, ponieważ podpisana skarga nie została skierowana do Sądu, lecz do organu pierwszej instancji (Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej). Natomiast organ ten - do którego skarżąca błędnie skierowała podpisaną skargę - po wyjaśnieniu charakteru tej czynności przekazał podpisaną skargę do Sądu w dniu 24 kwietnia 2013 r., a zatem już po upływie 7-dniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi, który upłynął z dniem 22 kwietnia 2013 r.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że na tym etapie postępowania nie ma zastosowania tryb postępowania przewidziany w art. 65 § 1 i 2 k.p.a. Przepisy te dotyczą bowiem wyłącznie postępowania administracyjnego, które uległo już w sprawie zakończeniu i zastosowanie musi mieć procedura sądowa. Tu zaś za datę dokonania czynności w postępowaniu sądowym uznaje się datę nadania pisma na adres Sądu, w tym przypadku przez organ, do którego skarżąca niewłaściwe je skierowała.
Wskazania jeszcze wymaga, iż siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków pisma jest terminem ustawowym i nie może być przez przewodniczącego przedłużony ani skrócony. W art. 49 § 2 p.p.s.a. ustawodawca, kierując się ekonomią procesową, przyjął zasadę, iż pismo, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w wyznaczonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku natomiast pisma jakim jest skarga, stwierdzenie, iż braki skargi zostały uzupełnione po terminie, wywołuje skutek określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.