Uzasadnienie
Stosownie do art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", legitymacja skargowa w postępowaniu sądowo – administracyjnym a więc prawo wniesienia skargi przysługuje między innymi temu, kto ma we wszczęciu postępowania interes prawny a więc temu, którego prawa lub obowiązki kształtuje zaskarżony akt lub temu, któremu prawo to przyznaje ustawa. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
W sprawie niniejszej skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wydaną w postępowaniu dotyczącym uzyskania pozwolenia na użytkowanie, bez uprzedniego zaskarżenia tego aktu do organu administracji drugiej instancji, wniósł projektant budynku, o użytkowaniu którego rozstrzygała decyzja objęta skargą. Z unormowania art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, 1118 ze zm.) wynika, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.
Zatem prócz prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich jedynie inwestor jest uprawniony do wniesienia skargi w sprawie dotyczącej uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Nadto podkreślić należy, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do unormowania art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., poprzedzone musi być wyczerpaniem środków zaskarżenia.
Wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z treścią art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane i art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. nie przysługuje legitymacja skargowa w postępowaniu sądowo – administracyjnym, bez uprzedniego wniesienia środka zaskarżenia przysługującego w toku postępowania administracyjnego od objętej skargą decyzji, w świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., czyni skargę z innych przyczyn niedopuszczalną, co skutkuje koniecznością jej odrzucenia.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.