Uzasadnienie
Skarżący Z. R. w niniejszej sprawie zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wobec tego wniesienie sprzeciwu przez skarżącego spowodowało utratę mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 stycznia 2011 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy oraz jednocześnie przejęcie sprawy do rozpoznania przez Sąd.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a więc możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania: 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a wobec tego jej wniosek dotyczył przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W związku z tym przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżącego było uzależnione od wykazania przez niego, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Oceniając, czy powyższy warunek został spełniony należało zatem rozważyć sytuację majątkową skarżącego, wynikającą z przedłożonych przez niego dokumentów i oświadczeń złożonych w toku postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Z powyższych pism wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z bezrobotną żoną oraz studiującą córką, z którymi zamieszkuje w domu o powierzchni 156 m2. Strona skarżąca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 6,94 ha oraz masarni. Jak wskazał skarżący dochód gospodarstwa domowego za ostatnie 3 miesiące wyniósł 5245,85 zł i pochodził z wyprzedaży majątku z działalności ślusarstwo. Ponadto jak wynika ze złożonych dokumentów przeciwko skarżącemu toczy się postępowania egzekucyjne o zapłatę kary administracyjnej wymierzonej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku masarni w wysokości 50.000,00 zł, która dotychczas nie została uiszczona. Z tego tytułu skarżący ma zajęty rachunek bankowy. Sprzedany przez komornika został również samochód dostawczy należący do skarżącego. Skarżący wskazał również, iż w związku z trudnościami finansowymi wstrzymana jest produkcja w masarni oraz budowa budynku ubojni.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny oraz wskazane stałe miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego strony skarżącej oraz ciążące na niej zobowiązania należało uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co stanowi przesłankę niezbędną do zwolnienia go od kosztów sądowych. Przede wszystkim Sąd wziął pod uwagę wysokość ciążących na stronie zobowiązań oraz wysokość uzyskiwanych dochodów.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego oraz jego rodziny.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.