Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r. znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi R. gmina O.L. powiat L. w części dotyczącej gospodarstwa nr [...] będącego własnością H.Ł.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż przed scaleniem na terenie wsi R. była ona właścicielką gruntów o powierzchni 7,56 ha wartości 256,87 jednostek szacunkowych położonych w 20 działkach ewidencyjnych. Natomiast w wyniku scalenia wydzielono jej 7,4016 ha wartości 258,53 jednostek w 10 działkach. Otrzymała zatem pełny ekwiwalent zgodnie z art.8 ustawy z dnia 26 marca 1982 r o scaleniu i wymianie gruntów. Zaznaczono, iż jakość gruntów wydzielonych po scaleniu jest podobna do jakości gruntów przed scaleniem, gdyż w granicach działek wydzielonych w wyniku scalenia znajduje się około 90 % działek przed scaleniowych.
Tym samym uznano za bezpodstawny zarzut o zaliczeniu do gruntów rolnych powierzchni rowów znajdujących się na działkach. Wojewoda podkreślił, iż przy opracowywaniu projektu scalenia uczestnicy przyjęli wartość 1 ha rowu równą 5 jednostkom, a średnią wartość gruntów ornych klasy IV a za 50 jednostek. W gospodarstwie H.Ł. powierzchnia rowów przed scaleniem wynosiła 0,14 ha. Ich powierzchnia wzrosła do 0,19 ha po scaleniu. Różnica wynosi 0,05 ha wartości 0,25 jednostek, co oznacza, iż nie przekracza dopuszczalnej różnicy w wartości wydzielonego ekwiwalentu w stosunku do wartości gruntów przed scaleniem wynoszącym 3 % wartości gospodarstwa, co w tym przypadku wynosi około 7,71 jednostek. Zaznaczono, że powierzchnie rowów nie są zaliczane do gruntów ornych, a ich znikoma wartość nie ma znaczenia przy wydzielaniu ekwiwalentów ani przy naliczaniu podatku gruntowego.
Wyjaśniono ponadto, że nie znalazło potwierdzenia zgłoszone zastrzeżenie co do błędnego określenia powierzchni działek nr [...]i [...]. Po sprawdzeniu potwierdzono obszar działki nr [...]. Natomiast z działki [...] o powierzchni 0,86 ha wydzielono działkę nr [...] o powierzchni 0,82 ha przeznaczoną pod poszerzenie istniejącej drogi. Umożliwi to jej wyprofilowanie i w przyszłości utwardzenie. Wbrew obawom właścicielki nieruchomości wydzielenie szerszych dróg nie spowoduje spadku wartości nieruchomości, ale prowadzi do jej wzrostu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H.Ł. zarzucając decyzji Wojewody naruszenie prawa materialnego i procesowego wnosiła o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. Zdaniem skarżącej w sprawie nie wyjaśniono wszystkich wniesionych przez nią zastrzeżeń w toku postępowania scaleniowego. Odebrano jej grunty o łącznej powierzchni ok.0,80 ha, natomiast w zamian otrzymała rowy melioracyjne i nieużytki. Włączone do jej nieruchomości rowy melioracyjne nawadniają lub osuszają także nieruchomości sąsiednie, jednakże w postępowaniu scaleniowym w całości zostały wliczone do powierzchni jej gruntów.
W skardze podniesiono lakoniczność uzasadnienie decyzji, co miałoby uzasadniać naruszenie przepisu art.107 kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację zawartą w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd jest zatem zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.
Stosownie do art.3 ust.1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r o scalaniu i wymianie gruntów (tekst jedn. Dz.U z 2003 r Nr 178, poz.1749 ze zmianami). postępowanie scaleniowe lub wymienne przeprowadza starosta, jako zadanie z zakresu administracji rządowej ze środków budżetu państwa, z zastrzeżeniem ust.5-7 oraz art.4 ust.2. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starosty w sprawach z tego zakresu jest wojewoda.
Przepis ten w ostatecznym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz.U. Nr 116, poz.1206) był wcześniej wielokrotnie nowelizowany. Na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U Nr 106 poz.668 ze zmianami) sprawy dotyczące scalenia gruntów zostały przekazane do kompetencji zarządu gminy jako zadania zlecone z zakresu administracji państwowej. Kolejna zmiana została wprowadzona ustawą z dnia 21 stycznia 2000 r o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz.U Nr 12, poz.136 ze zmianami), która stanowiła, iż sprawy scaleniowe lub wymienne przeprowadza starosta jako zadanie z zakresu administracji rządowej. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starosty w sprawach z tego zakresu było Samorządowe Kolegium Odwoławcze (art.10).
Ponowna zmiana dokonana ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U Nr 64 poz.592) wprowadzała wojewodę jako organ wyższego stopnia w rozumieniu kpa w stosunku do starosty w sprawach z tego zakresu (art.11). Przepis ten wszedł w życie 16 lipca 2003 r i obowiązywał w zakresie właściwości organów administracji publicznej także w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Nie mógł jednak stanowić podstawy dla orzekania przez Wojewodę w niniejszej sprawie. Z mocy art.16 tej ustawy do postępowań wszczętych na podstawie ustawy o scaleniu i wymianie gruntów i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jest oczywistym, iż w dniu wejścia w życie tejże ustawy postępowanie scaleniowe wszczęte na podstawie postanowienia Zarządu Miasta dnia [...] r nie zostało zakończone, skoro jak wynika z akt sprawy, decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia Burmistrz wydał [...] r, a Wojewoda odwołanie rozpoznał dopiero 31 grudnia 2004 r. Uznać zatem należy, iż organem właściwym w sprawie odwołania skarżącej było Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Zwrócić należy uwagę, iż art.58 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej także wprowadził zasadę, iż postępowania scaleniowe lub wymienne wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy (23 luty 2000 r) toczy się na podstawie dotychczasowych zasad. Uzasadnia to wniosek o właściwości Burmistrza jako organu I instancyjnego oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu odwoławczego w sprawach stanowiących zadania zlecone gminie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2001 r sygn. akt III RN 88/ 00 M. Prawniczy 2001/10/524, post.NSA z dnia 1 marca 2002 r sygn. akt I SA 3120/01).
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zmianami) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.
O kosztach orzeczono na podstawie art.200 i art.223 § 2 powołanej ustawy.