Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 202/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz.1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - odrzucił skargę A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości z powodu nieusunięcia braków formalnych.
W dniu 11 kwietnia 2018 r., z zachowaniem ustawowego terminu, skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, składając na każdej jego stronie parafę.
Zażalenie zostało przekazane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który następnie je zwrócił wskazując, że nie zostało ono podpisane przez skarżącą, gdyż złożone parafy nie mogą być uznane za podpis.
W związku z tym, zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2018 r. skarżąca została wezwana przez Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie do podpisania zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Jak wynika z akt, przesyłka zawierająca wezwanie była dwukrotnie awizowana w dniach 29 czerwca 2018 r. i 9 lipca 2018 r., a następnie w dniu 17 lipca 2018 r. została zwrócona do tut. Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zarządzeniem z dnia 19 lipca 2018 r. została następnie pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony, a więc także zażalenie, powinno zawierać podpis strony, a w razie braku podpisu, stronę wzywa się do podpisania pisma. Wynika to z art. 49 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Skarżąca została bowiem wezwana do podpisania spornego zażalenia, jednak wezwania nie wykonała.
Należy przy tym wskazać, że wezwanie do usunięcia tego braku formalnego zostało doręczone skarżącej skutecznie, tj. w trybie art. 73 § 1 i 3 p.p.s.a.
Przepis ten stanowi, że (§1) - W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. (§ 3) W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. (§4) Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Jak wynika z akt, 14-dniowy termin, o którym mowa w przytoczonym przepisie, biegł od dnia pierwszego awizowania tj. od 29 czerwca 2018 r., a więc upłynął z dniem 6 lipca 2018 r. Od tego dnia biegł więc następnie wyznaczony na usunięcie braków formalnych zażalenia tj. na jego podpisanie, 7-dniowy termin, mimo to skarżąca nie podpisała zażalenia. Oznacza to, że nie może być ono rozpatrzone merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.
Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.
Jednocześnie Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.