Uzasadnienie
W dniu 11 kwietnia 2014 r. wpłynął do Starosy [...] wniosek W. U., działającego w imieniu B. K. i A. K., o zmianę formy użytkowania części działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w miejscowości G. K., gmina C., tj. zmianę lasu LS (Ls VI) na użytek rolny UR w celu umożliwienia wycinki zadrzewień i zakrzewień, a następnie - po dokonaniu rekultywacji – urządzenie łąki kośnej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że zmiana lasu na użytek rolny jest zgodna z intencją i uzasadnionymi potrzebami właściciela, a ponadto jest niezbędną częścią przedsięwzięcia kwalifikującego się jako inwestycja celu publicznego służąca ochronie zagrożonych gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrodniczych.
Decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1153) z upoważnienia Starosty [...] przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Budownictwa, Architektury, Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Ł. odmówiono udzielenia zezwolenia na zmianę lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa na użytek rolny, położonego na części działki nr [...] o pow. [...] ha w miejscowości G. K., gmina C., będącego własnością B. i A. K., uznając, że w sprawie nie zachodzi przesłanka wydania zezwolenia określona w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, tj. szczególnie uzasadniona potrzeba właścicieli lasu.
Po rozpoznaniu odwołania A. K. i B. K., reprezentowanych przez W. U., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że działka nr [...] o pow. [...] ha ma zróżnicowany charakter. Aktualnie [...] ha jej powierzchni stanowią nieużytki, [...] ha stanowią łąki, a [...] ha stanowią lasy. Działka ta jest położona na terenie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu, o czym stanowi rozporządzenie Nr [...] Wojewody L. z dnia 28 lutego 2006r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr [...], poz. 1290). Organ podkreślił, że na obszarze tym, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.
Ponadto, jak podniósł organ odwoławczy, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Gminy w C. z dnia 16 listopada 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr [...], poz. 489 ze zm.), działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 4 UE - o następujących ustaleniach: przeznaczenie terenu: użytek ekologiczny - obszar łąk, zadrzewień, zakrzewień, gruntów ornych i nieużytków; projektowany rezerwat przyrody "C. ". Z planu wynika, że na tym obszarze obowiązuje ochrona gatunków ptactwa wodno - błotnego oraz rzadkich zbiorowisk wodno - torfowiskowych, zakazuje się zmiany stosunków wodnych, jeżeli taka zmiana mogłaby w sposób istotny naruszyć warunki ekologiczne, wydobywania torfu oraz niszczenia gleby i zmiany sposobu jej użytkowania, zanieczyszczania wód, gleby i powietrza, a także zakładania obozowisk i biwaków.
Organ odwoławczy przytoczył również § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie uznania obszaru za użytek ekologiczny na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr [...], poz. 1707), w myśl którego w stosunku do obszaru uznanego za użytek ekologiczny wprowadza się zakazy niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem obiektów związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym, czy uszkadzania i zanieczyszczania gleby.
Zdaniem organu, powyższe uregulowania, w szczególności § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. i § 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. nie pozwalają na wnioskowaną zmianę lasu na użytek rolny w postaci łąki.
Ponadto, jak podniósł organ, zgodnie z art. 8 ustawy o lasach, gospodarkę leśną prowadzi się według następujących zasad: 1/ powszechnej ochrony lasów; 2/ trwałości utrzymania lasów; 3/ ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów; 4/ powiększania zasobów leśnych.
Organ uznał, że wycięcie ponad [...] ha lasu stanowi naruszenie tych zasad, zważywszy, że wniosek dotyczy obszaru prawnie chronionego.
Kolegium podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji, że wycinka drzewostanu brzozowo - olchowego stanowiącego użytek leśny o pow. [...] ha na działce nr [...], a następnie prace związane z karczowaniem i usuwaniem pniaków po wyciętych drzewach oraz wywóz biomasy z przedmiotowego terenu, w znacznym stopniu spowodują zniszczenie istniejących siedlisk roślin i zwierząt objętych ochroną gatunkową. Organ dodał, że działka nr [...] graniczy z działkami (oznaczonymi w ewidencji gruntów jako Ls), również wchodzącymi w skład form ochrony przyrody, tj. P. Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszarów chronionych Natura 2000 Jeziora U. i P., dla których nie dokonano zmiany lasu na użytek rolny w związku z ochroną gatunkową roślin i zwierząt.
Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawcy jako właściciele lasu nie wykazali szczególnie uzasadnionych potrzeb dokonania zmiany lasu na użytek rolny, ponadto obowiązujące dla tego obszaru, wskazane wyżej, uregulowania prawne na taką zmianę nie pozwalają. W szczególności, zdaniem organu, nie jest taką uzasadnioną potrzebą chęć uzyskiwania przez odwołujących dopłat unijnych, ani argument, że jest to inwestycja celu publicznego (choć taką inwestycją nie jest) służąca ochronie zagrożonych wyginięciem gatunków, gdy na obszarze działki nie stwierdzono siedlisk będących przedmiotem ochrony.
Organ podniósł także, że decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] wydana z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny, wskazująca na zasadność zmiany lasu na użytek rolny, nie jest wiążąca dla organów w niniejszej sprawie.
Kolegium uznało, że bezzasadne było zakwalifikowanie przez RDOŚ w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] planowanego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego. Niezależnie od faktu, że organ ten w tej decyzji wyszedł poza zakres swego orzekania, to – zdaniem kolegium - nie sposób uznać wycięcia ponad [...] hektarów lasu w obszarze chronionym, co jest bardzo znaczącą ingerencją w naturalnie wytworzony bez udziału człowieka ekosystem, jako inwestycji celu publicznego.
Nieuzasadniony jest – w ocenie kolegium - zarzut, że pozostawienie lasu będzie szkodliwe dla środowiska. Organ podkreślił, że las jest to obszar chroniony, a na sąsiednich działkach także występują lasy.
Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność, że na sąsiedniej działce nr [...] o pow. [...] ha wycięto zakrzaczenia i zadrzewienia, a przy corocznym pokosie stwierdzono występowanie siedlisk zagrożonych gatunków ptaków błotno - łąkowych (czajka, krzyk, krwawodziób), nie oznacza, że należy zmienić ponad [...] hektarów lasu w łąki, tym bardziej, że na działce nr [...] pozostaje jeszcze ponad [...] ha łąk.
Nie ma również – zdaniem organu - prawnego znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie, że dla tego obszaru brak jest planu urządzenia lasu.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. K., B. K. oraz W. U., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, naruszenie zasady stosowania obiektywnych kryteriów oceny i niekierowanie się interesem publicznym w zakresie czynnej ochrony przyrody, i w konsekwencji działanie na szkodę środowiska oraz skarżących.
W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji.
W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący podnieśli, że organy błędnie uznały wnioskowaną zmianę lasu na użytek rolny za bezzasadną pomimo wyraźnego wskazania takiej zasadności ze strony Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., który sprawuje nadzór nad terenem przedsięwzięcia, stanowiącym obszar Natura 2000.
W ocenie skarżących, nieuzasadnione jest powoływanie się przez organ odwoławczy na § 4 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z [...] lutego 2006 r. nakazujący przywracanie właściwego stanu siedlisk, ochronę łąk i pastwisk przed naturalną sukcesją i odtwarzanie siedlisk dziko żyjących gatunków na tym terenie, gdyż zmiana lasu na użytek rolny nie narusza tego przepisu. Przeciwnie, jest planowana w celu przywrócenia ekstensywnego, kośnego użytkowania terenu, a więc odtworzenia łąki na torfowiskach niskich, a przez to ich ochronę czynną i ochronę zagrożonych gatunków ptaków błotno-łąkowych.
Skarżący zwrócili również uwagę na brak planu urządzenia lasu, który jest niezbędnym elementem uprawy leśnej jak to wskazuje ustawa o lasach.
Skarżący podnieśli również, że utrzymanie lasu na części należącej do nich działki nr [...] jest szkodliwe dla środowiska, powodując postępującą sukcesję, mineralizację gleby i zanik torfowisk, a więc szkodę dla środowiska, co wynika z powołanej wyżej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.
Zakwestionowali ponadto stanowisko organu drugiej instancji, że nieistotne jest, że na sąsiedniej działce został skutecznie od 2012 r, wprowadzony program rolnośrodowiskowy, gdzie po wycięciu zakrzaczeń i zadrzewień i przy corocznym pokosie już w pierwszym roku stwierdzono występowanie siedlisk zagrożonych gatunków ptaków błotno-łąkowych (czajka, kszyk, krwawodziób) oraz odtworzenie zmiennowilgotnych łąk trzęślicowych na torfowiskach niskich.
Zanegowali również przyjęcie przez kolegium, że z ich strony nie występuje szczególna potrzeba pomimo, iż przedsięwzięcie łączy interes publiczny z prywatnym (tj. czynną ochronę środowiska na obszarach specjalnej ochrony poprzez powrót do ekstensywnego użytkowania łąkowego poprzez przeciwdziałanie sukcesji naturalnej i związanej z tym mineralizacji torfowisk).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest odmowa udzielenia A. i B. K. zezwolenia na zmianę lasu o pow. [...] ha na użytek rolny.
Prawną podstawę tego rozstrzygnięcia stanowi art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, zgodnie z którym zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów.
Konstrukcja tej normy prawnej nie pozostawia wątpliwości, że stosujący ją organ działa w warunkach uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ, rozpoznając wniosek o zmianę lasu na użytek rolny, każdorazowo, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, samodzielnie ocenia, czy zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, będące jedyną przesłanką udzielania zezwolenia na tę zmianę. Organ, stosownie do treści art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., ma zatem obowiązek wnikliwie przeprowadzić postępowanie dowodowe, w tym w zakresie sytuacji osobistej wnioskodawcy, a następnie dokonać wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, mając na uwadze interes publiczny i słuszny interes wnioskodawcy. Jednak, co wymaga podkreślenia, to do wnioskodawcy należy wykazanie istnienia po jego stronie szczególnej potrzeby uzasadniającej udzielenie zezwolenia na zamianę lasu na użytek rolny.
Przyznany organowi dyspozycją art. 13 ust. 2 ustawy o lasach luz decyzyjny nie oznacza możliwości swobodnego, niczym nie ograniczonego rozstrzygania w przedmiocie zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny. Przeciwnie, organ związany jest szeregiem dyrektyw interpretacyjnych, z których najważniejszą jest zasada trwałości lasu.
W myśl art. 8 ustawy o lasach, podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Natomiast w art. 13 ust. 1 ustawy o lasach nałożono na właścicieli lasów obowiązek trwałego ich utrzymywania i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, precyzując w pkt 1-5 najważniejsze związane z tym obowiązki, w tym obowiązek zachowania w lasach roślinności leśnej, obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w lasach w okresie 5 lat od usunięcia drzewostanu oraz obowiązek pielęgnowania i ochrony lasu i jego racjonalnego użytkowania.
Powyższe regulacje są niewątpliwie realizacją podstawowych założeń ustawy o lasach, sprowadzających się przede wszystkim do traktowania w sposób priorytetowy obowiązków o charakterze ochronnym. Właściciele lasów obowiązani są do trwałego utrzymania lasów i zapewnienia ciągłości ich leśnego użytkowania. Zatem ich podstawowym obowiązkiem jest utrzymywanie leśnego charakteru gruntu jako stanu trwałego.
W okolicznościach niniejszej sprawy powyższe obowiązki właścicieli lasów zostały uzupełnione normami § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr [...], poz. 1290), który zakazuje likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.
Z trwałym utrzymywaniem lasów wiąże się ograniczenie dopuszczalności zmiany lasu na użytek rolny tylko do przypadków, w których za taką zmianą przemawia szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu. Zmiana lasu na użytek rolny pozbawia bowiem las jego konstytutywnych cech.
Ocena wystąpienia w okolicznościach konkretnej sprawy przesłanki "szczególnych potrzeb właściciela lasu" określonej w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach musi być zatem dokonywana w kontekście ochrony interesu publicznego, którym jest zachowanie substancji lasu.
Wyjaśnić należy, że słowo "potrzeba" w języku polskim używane jest w znaczeniu: coś, co jest nieodzowne, konieczność, mus, niezbędność (za "Małym słownikiem języka polskiego" PWN 1969). We wszystkich powyższych znaczeniach pojęcie to niesie w sobie element pewnego przymusu sytuacyjnego, który może wynikać dla strony z różnych okoliczności.
W art. 13 ust. 2 ustawy o lasach ustawodawca użył ponadto sformułowania "szczególne potrzeby", przez co zaznaczył, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek, nawet uzasadnionej, potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wyjątkowa, kwalifikowana, niestandardowa, uzasadniona szczególnymi okolicznościami, które w sytuacji właściciela lasu przeważają nad zasadą ochrony i trwałości utrzymania terenu leśnego. Przy tym potrzeba zmiany winna być uzasadniona nie tylko z subiektywnego punktu widzenia strony, ale powinna być oceniona przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny sytuacji i argumentów strony (tak m. in. wyrok NSA z 20 października 2012 r., II OSK 1448/10, wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., II OSK 1088/10, oba dostępne w CBOSA).
Takie sformułowanie treści art. 13 ust. 2 ustawy o lasach oznacza, że zmiana lasu na użytek rolny dopuszczalna jest jedynie w sytuacji, gdy po stronie właściciela lasu występuje ważna potrzeba życiowa, której niezaspokojenie stanowiłoby zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu i jego rodziny. Do okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie zezwolenia na zamianę lasu na użytek rolny należy zakwalifikować np. konieczność pozyskania przez właściciela lasu drewna na odbudowę domu, który został zniszczony w wyniku zdarzenia losowego, czy konieczność zwiększenia produkcji rolnej przez właściciela lasu, którego nie stać na zakup gruntu rolnego, w sytuacji, gdy działalność rolnicza jest jedynym źródłem dochodu jego i jego rodziny.
Należy zgodzić się z organami obu instancji, że A. i B. K. nie wykazali, aby od zezwolenia na zmianę ponad [...] hektarów lasu z drzewostanem brzozowo - olchowym na użytek rolny uzależniona była ich ważna potrzeba życiowa, której niezaspokojenie stanowiłoby zagrożenie dla ich egzystencji. Za taką potrzebę nie można bowiem z całą pewnością uznać zmiany lasu na łąkę kośną w celu "przywrócenia ekstensywnego, kośnego użytkowania terenu, a więc odtworzenia łąki na torfowiskach niskich, a przez to ich ochronę czynną i ochronę zagrożonych gatunków ptaków błotno-łąkowych".
W świetle przesłanki udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny, związanej wyłącznie z sytuacją właściciela lasu, nie ma znaczenia, czy planowana przez skarżących inwestycja jest inwestycją celu publicznego i czy jest korzystna z punktu widzenia sfery ochrony gatunkowej roślin i zwierząt. W tym zakresie organów orzekających w sprawie – wbrew twierdzeniom skarżących – nie wiąże decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] wydana z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny, wskazująca na zasadność zmiany lasu na użytek rolny, nie jest wiążąca dla organów w niniejszej sprawie. Organ ochrony środowiska nie rozważał bowiem dopuszczalności zmiany lasu na użytek rolny z punktu widzenia interesów jego właścicieli, gdyż nie miał do tego kompetencji.
Stwierdzenie przez organ ochrony środowiska, że zmiana lasu na użytek rolny może służyć ochronie gleby i zagrożonych gatunków ptaków błotno-łąkowych nie może determinować rozstrzygnięć organów decydujących o udzieleniu zezwolenia na zmianę lasu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając decyzję w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla określonego przedsięwzięcia, nie uwzględnia bowiem szczególnych potrzeb właścicieli lasu, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma również znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że las na działce nr [...] nie ma planu urządzania lasu.
Plan urządzania lasu nie jest koniecznym elementem uznania danego gruntu za las, o czym świadczy treść art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, zgodnie z którym, lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej [...] ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków.
Podsumowując, odmawiając udzielenia A. i B. K. zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny z powodu braku po ich stronie szczególnej potrzeby uzasadniającej tę zmianę, organy nie nadużyły przyznanego im w art. 13 ust. 2 uznania administracyjnego, a tym samym nie uchybiły tej normie prawa materialnego. Zarówno przeprowadzone przez nie postępowanie dowodowe, jak i dokonana ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego czynią zadość dyspozycji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz – w przypadku organu drugiej instancji – art. 136 k.p.a., a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć czynią zadość warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Oddalenie skargi W. U. uzasadnia także brak po jego stronie interesu prawnego w niniejszej sprawie.
W myśl art. 50 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu oznacza występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą sądowoadministracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja tych uprawnień i obowiązków. Stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest więc podmiot, który swoje żądanie dokonania przez sąd kontroli danego aktu bądź czynności opiera na konkretnej normie prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę interesu prawnego. Norma ta pozwala podmiotowi wywodzącemu z niej interes prawny domagać się ochrony przed jego naruszeniem i uczestniczyć w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony.
Skoro, w myśl art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, jedyną przesłanką udzielenia zezwolenia na zmianę lasu stanowiącego prywatną własność na użytek rolny jest wystąpienie szczególnej potrzeby właściciela lasu, to nie ulega wątpliwości, że jedynie właściciel lasu ma interes prawny w tym postępowaniu. Ani ten, ani inny przepis ustawy o lasach nie przyznaje ochrony prawnej w tym postepowaniu podmiotom innym niż właściciel lasu. Zatem W. U., jako dzierżawca działki nr [...], na której znajduje się las, ma co najwyższej interes faktyczny w niniejszym postępowaniu, który nie podlega ochronie prawnoadministracyjnej, w tym sądowej.
Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.