Uzasadnienie
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Firma "A" zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozwiązania Spółki Wodnej.
Uzasadniając wniosek, skarżąca podała, że wykonanie decyzji doprowadzi do zakończenia interesów Spółki oraz rozdysponowania jej majątku, w tym poprzez jego spieniężenie. Zdaniem skarżącej, jeżeli do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, likwidator Spółki Wodnej przeprowadzi skutecznie postępowanie likwidacyjne, wówczas nawet uwzględnienie wniesionej skargi uczyni dalsze postępowanie bezprzedmiotowym, a to wobec ustania bytu prawnego podmiotu, którego postępowanie dotyczy. Nadto podniosła, iż z informacji przez nią uzyskanych wynika, iż likwidator rozpoczął już zwalnianie pracowników zatrudnionych w Spółce Wodnej.
Likwidator Spółki Wodnej wezwany przez Sąd do wyjaśnienia jak przebiega proces likwidacji Spółki wskazał, iż w dalszym ciągu Spółka prowadzi normalną działalność statutową polegającą na prowadzeniu oczyszczalni ścieków. Dotychczasowe działania likwidatora polegały jedynie na bieżącym zarządzaniu Spółką i zabezpieczeniu jej majątku. Nadto zaznaczył, iż zostały rozwiązane stosunki pracy z dwoma dyrektorami Spółki zajmującymi to stanowisko, a ich funkcje przejął likwidator Spółki. Nie była także przeprowadzana sprzedaż jakiegokolwiek majątku Spółki. Podniósł również, iż do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi nie są przewidziane ani zwolnienia pracowników Spółki ani sprzedaż jej składników majątkowych. Nie zostanie też zaprzestane prowadzenie przez Spółkę oczyszczalni ścieków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym).
Zauważyć należy, iż przepis art. 61 ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 754/09 – niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca powołała się na ewentualne trudne do odwrócenia skutki realizacji zaskarżonej decyzji, polegające na zaprzestaniu prowadzenia działalności Spółki związane z wcześniejszym zwolnieniem jej pracowników i rozdysponowaniem jej składników majątkowych.
Warto jednak podkreślić, że wywody zawarte we wniosku powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09 – niepubl.). To w interesie strony leży poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 – niepubl.).
W realiach rozpoznawanej sprawy, poza ogólnikowymi sformułowaniami dotyczącymi przystąpienia do likwidacji Spółki Wodnej przez powołanego likwidatora, nie wskazano na jakiekolwiek dowody potwierdzające te okoliczności.
Ponadto twierdzenia skarżącej pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami likwidatora Spółki, który w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r. wyjaśnił, iż Spółka w dalszym ciągu prowadzi normalną działalność statutową. Dotychczasowe działania likwidatora polegały jedynie na bieżącym zarządzaniu Spółka i zabezpieczeniu jej majątku. Nie była także przeprowadzana sprzedaż jakiegokolwiek majątku Spółki.
W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.