Uzasadnienie
H. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z uwagi na to, że skarga wniesiona przez H. B. nie spełniała wymogów formalnych, co uniemożliwiało nadanie skardze prawidłowego biegu, skarżąca została wezwana w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi pod rygorem jej odrzucenia przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, której skarga dotyczy.
Zakreślony termin upłynął bezskutecznie, gdyż mimo doręczenia skarżącej powyższego wezwania w dniu 30 marca 2008 r., braki skargi nie zostały uzupełnione.
Ponadto wezwano skarżącą do wypełnienia w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania urzędowego formularza, wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF. Skarżąca przesłała w terminie wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do unormowania art. 247 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego zupełnie oczywiste jest, że skarga nie może zostać uwzględniona jak na przykład wówczas, gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. B. Dauter Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego., LexisNexis Warszawa 2008, s. 473).
Stosownie do unormowania art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jeżeli strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, stanowi to podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W świetle unormowania art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz powyższych wywodów przyjąć należy, że skarżąca nie usunęła braków formalnych wniesionej skargi. Z tych powodów skarga H. B., jako oczywiście bezzasadna nie może być uwzględniona, co w zakresie oceny zasadności wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy skutkuje odmową jego uwzględnienia.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.