Uzasadnienie
W dniu 10 listopada 2005 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której zarzucił Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2002 r. w sprawie II SAB/Lu 45/02. Do skargi dołączył kopię pisma z dnia 13 września 2005 r., wzywającego Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wykonania wymienionego wyroku.
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2006 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 3 lipca 2006 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu M. B., wyznaczonemu przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Lublinie. Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2006 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do sprecyzowania skargi przez jednoznaczne określenie żądania. Pismem z dnia 18 lipca 2006 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował skargę w ten sposób, że domagał się wymierzenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie przepisu art. 154 § 1 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, grzywny za niewykonanie wyroku NSA w sprawie II SAB/Lu 45/02.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wykonując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2002 r. wydał w dniu [...] stycznia 2003 r. decyzję Nr [...], przyznającą skarżącemu specjalistyczne usługi opiekuńcze. Od decyzji tej skarżący odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją dnia [...] marca 2003 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł następnie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...]marca 2003 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Kolegium odmówiło wznowienia postępowania. Skarżący złożył wówczas wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Kolegium utrzymało w mocy swoją decyzję. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie II SAB/Lu 33/03 Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek w Lublinie oddalił skargę Z. W. w przedmiocie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych.
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej zwrócił także uwagę, że postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r. w sprawie II SA/Lu 416/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi Z. W. na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Lu 45/02.
Na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę i domagał się wymierzenia organowi grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
W myśl przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawianie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, niepubl.). W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności.
W świetle przytoczonego przepisu warunkiem wymierzenia organowi grzywny jest stwierdzenie przez sąd, że organ nie wykonał wyroku sądu.
W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawie II SAB/Lu 45/02 ze skargi Z. W. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie usług opiekuńczych zobowiązał Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania orzeczenia w sprawie w terminie miesiąca od otrzymania odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony organowi pierwszej instancji w dniu 23 stycznia 2003 r. (k.18 akt II SAB/Lu 45/02). Kierownik Ośrodka Pomocy społecznej wykonał ten wyrok w ten sposób, że decyzją z dnia 30 stycznia 2003 r. nr [...] przyznał Z. W. specjalistyczne usługi opiekuńcze. Wprawdzie w skardze w sprawie II SAB/Lu 45/02 skarżący wskazywał na niezałatwienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie wniosku z dnia 31 grudnia 1998 r. o przyznanie usług opiekuńczych, należy jednak zauważyć, że w wyroku z dnia 6 grudnia 2002 r. Sąd nie zobowiązywał organu do podjęcia czynności w trybie postępowania o wznowienie postępowania, lecz do wydania orzeczenia w sprawie o przyznanie usług opiekuńczych. Przyznanie skarżącemu wymienioną wyżej decyzją, wydaną z urzędu, usług opiekuńczych na czas do dnia 31 marca 2003 r. stanowiło zatem wykonanie wyroku z dnia 6 grudnia 2002 r. Jest przy tym oczywiste, że usługi nie mogły być przyznane za lata ubiegłe.
Ubocznie zauważyć należy, że wyrokiem z dnia 18 listopada 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawie II SAB/Lu 33/03 oddalił skargę Z. W. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych, wskazując, iż organ administracji nie pozostaje w bezczynności, ponieważ w dniu 30 stycznia 2003 r. wydana została decyzja o przyznaniu usług opiekuńczych.
Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w przepisie art. 154 § 1 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga podlega zatem oddaleniu na podstawie art. 151 powołanej ustawy.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 litera "c" i § 15 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).