Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 713/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił sprzeciw A. B. (dalej także jako: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń nienależnie pobranych.
W dniu 8 marca 2023 r. skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 713/21 w przedmiocie świadczeń nienależnie pobranych.
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2023 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 713/21 poprzez: (1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, (2) wskazanie i uzasadnienie ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 271-273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), (3) wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi i (4) określenie żądania w zakresie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 277 p.p.s.a.) - w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 18 kwietnia 2023 r. (k. 12).
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca w dniu 24 kwietnia 2023 r. wniosła pismo, w którym wskazała, że zaskarżone orzeczenie to "decyzja [...]" z dnia 5 grudnia 2016 r. Od wydania decyzji minęło więcej niż 5 lat w związku z powyższym decyzja uległa przedawnieniu. Podała, że "termin do wniesienia skargi został zachowany". Ponadto wskazała, że żąda zmiany zaskarżonego orzeczenia i umorzenia postępowania z powodu przedawnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż skarżąca, pomimo wezwania sądu, nie usunęła jej braków formalnych.
Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zgodnie z art. 279 p.p.s.a. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Po myśli art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na mocy art. 276 zd. 1 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Sąd może wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 279 p.p.s.a. pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżąca nie wskazała zaskarżonego orzeczenia w sprawie o wznowienie postępowania sądowego, a jedynie podała, że zaskarżone orzeczenie to "decyzja [...]" z dnia 5 grudnia 2016 r. W skardze o wznowienie należy podać sygnaturę akt sprawy, której postępowanie dotyczy i oznaczenie orzeczenia. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego służy wyłącznie zakwestionowaniu orzeczenia sądu. Tymczasem żądanie skarżącej odnosi się do decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym, co pozostaje poza zakresem właściwości sądu administracyjnego.
Wskazanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z przesłanek wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Skarżąca uzupełniła w tym zakresie brak poprzez wskazanie, iż decyzja uległa przedawnieniu, ponieważ od jej wydania upłynęło pięć lat. Mając na względzie okoliczność, że skarżąca działa bez profesjonalnego pełnomocnika, można przyjąć, że wskazała podstawę wznowieniową z art. 273 § 2 p.p.s.a.
Skarżąca nie wskazała okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Poprzestała jedynie na stwierdzeniu, iż termin ten zachowała. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi, którego brak powoduje, że podstawa wznowieniowa, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może zostać rozpoznana merytorycznie, a skarga podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 277/10). Skarżąca była zobowiązana do przytoczenia okoliczności, które pozwoliłyby Sądowi na zweryfikowanie czy zachowano termin z art. 277 p.p.s.a.
Skarżąca wskazała także, że żąda zmiany zaskarżonego orzeczenia i umorzenia postępowania z powodu przedawnienia – co odnosi do decyzji wskazanej w piśmie. W związku z powyższym należy uznać, że skarżąca w istocie nie określiła także żądania w zakresie uchylenia lub zmiany właściwie oznaczonego, zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Termin na uzupełnienie braków upłynął wraz z końcem dnia 25 kwietnia 2023 r. W tej sytuacji należało stwierdzić, że skarżąca – mimo prawidłowego pouczenia i wezwania do sprecyzowania skargi – nie wykonała prawidłowo zarządzenia Sądu i nie usunęła w zakreślonym terminie wszystkich wskazanych w wezwaniu braków formalnych skargi o wznowienie postępowania. W szczególności nie dokonała oznaczenia zaskarżonego orzeczenia i nie wskazała okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.