Uzasadnienie
D. D. – reprezentowana przez adwokat M. C. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], która utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta z dnia [...] nr [...], nakładająca na skarżąca obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanego budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...].
W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania przez organ odwoławczy na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm.) - dalej jako "p.p.s.a.".
W motywach przedmiotowego wniosku wskazano, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca poniosłaby znaczną szkodę majątkową, bowiem sama rozbiórka budynku gospodarczo-garażowego będzie kosztowna, a po jej wykonaniu przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie możliwe. Skutki wykonania zaskarżonej decyzji byłby nieodwracalne, bowiem skarżąca nie posiada środków na ponowne wybudowanie wyżej wymienionego budynku. Podkreślono nadto, że D. D. ma 71 lat, a jedynym jej źródłem dochodu jest emerytura.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek został w pierwszym rządzie skierowany do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd.
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Oczywistym jest bowiem, że wykonanie nałożonego na skarżącą mocą tej decyzji obowiązku rozbiórki budynku spowoduje trwałą zmianę, po której przywrócenie stanu pierwotnego wymagałoby dużych nakładów, nawet jeśli nie finansowych, to nakładów siły. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, iż rozbiórka ze swej istoty wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2005r.,sygn. akt II OZ 276/05, LEX nr 302257; z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 396/10, LEX nr 663627, czy też z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 752/10, LEX nr 673884).
Należy jednocześnie zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewnia skarżącej jedynie tymczasową ochronę jej praw, gdyż w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie utraci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia