Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm.) oraz § 4 uchwały [...].[...] Senatu Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie regulaminu studiów (dalej jako regulamin studiów), Rektor Uniwersytetu [...] w L. nie wyraził zgody na wznowienie przez P. K. studiów na jednolitych studiach magisterskich na kierunku politologia w celu złożenia i obrony pracy magisterskiej w roku akademickim [...].
Skargę na powyższą decyzję wniósł P. K., żądając jej uchylenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej (k. 9-10 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zaskarżona decyzja została wydana przez niewłaściwy organ, co obliguje do stwierdzenia jej nieważności bez względu na zasadność zawartego w niej rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie rektor, działając jako organ pierwszej instancji, wydał decyzję odmawiającą zgody na wznowienie przez skarżącego jednolitych studiów magisterskich na kierunku politologia.
Tymczasem, z § 34 ust. 4, 5 i 6 regulaminu studiów wprost wynika, że decyzję w tym przedmiocie w pierwszej instancji wydaje dziekan wydziału, zaś rektor jest organem wyższego stopnia od rozstrzygnięć wydanych przez dziekana. Świadczy o tym chociażby użycie w powołanych normach prawnych sformułowań: "w decyzji o wznowieniu studiów dziekan określa warunki oraz tok studiów...", "w przypadku dużych różnic programowych dziekan może cofnąć osobę wznawiającą...", "dziekan (...) zasięga opinii dyrektora instytutu odpowiedzialnego za dany kierunek studiów".
Rektor powołał się wprawdzie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji na treść § 4 ust. 4 regulaminu studiów, jednak przepis ten, wbrew stanowisku organu, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
W myśl powołanej ostatnio normy prawnej, w sprawach dotyczących porządku i trybu odbywania studiów nieobjętych niniejszym regulaminem decyduje rektor.
Organ uznał, że skoro aktualnie na kierunku politologia nie są prowadzone jednolite studia magisterskie, to – stosownie do treści § 4 ust. 4 regulaminu - właściwym do rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie jednolitych studiów magisterskich jako nieobjętych regulaminem jest rektor.
Należy jednak zważyć, że stosownie do treści § 1 pkt 1 regulaminu, akt ten stosuje się do studentów studiów stacjonarnych i niestacjonarnych prowadzonych jako jednolite studia magisterskie albo studia pierwszego i drugiego stopnia (...).
W świetle tego przepisu istotne jest, że regulamin obejmuje te dwa tryby studiów: jednolity magisterski i niejednolity – dwustopniowy. Skoro zatem skarżący domagał się wznowienia postępowania na studiach jednolitych magisterskich, a zatem w trybie objętym regulaminem, organem właściwym do rozpatrzenia jego wniosku jest dziekan wydziału politologii.
Przepis § 4 ust. 4 regulaminu dotyczy natomiast porządku i trybu odbywania studiów nieobjętych tym aktem, takich jak np. studia podyplomowe czy studia doktoranckie, a zatem w rozpoznawanej sprawie nie może mieć zastosowania.
W myśl art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Taką przyczyną jest, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości.
Zatem, skoro decyzja w przedmiocie odmowy wznowienia przez skarżącego studiów została wydana przez organ niewłaściwy, należało stwierdzić jej nieważność, nie dokonując oceny zasadności tego rozstrzygnięcia.
Wynagrodzenie przyznano radcy prawnemu na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 pkt 1 lit. c/ i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.