Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpoznaniu odwołania K. G. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [....] przyznającą K. G. zasiłek celowy wysokości 50 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2010r. do 31 marca 2010r. z przeznaczeniem na zakup żywności dla jednej osoby.
W uzasadnieniu organ wskazał, że K. G. jest osobą bezdomną, nie posiada własnego źródła dochodu, ani stałego miejsca pobytu, zatrzymuje się u znajomych i nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem lub wynajmowaniem mieszkania, nie wyraża zgody na pobyt w schronisku dla bezdomnych. Jest osobą o lekkim stopniu niepełnosprawności (na stałe), leczy się z powodu astmy, chorób oczu oraz schorzeń ortopedycznych.
K. G. wnosił o przyznanie zasiłku celowego w kwocie 200zł miesięcznie, tj. takiej, jaką otrzymywał w listopadzie i grudniu 2009r. na zakup żywności i stałe leki.
Organ udzielając wnioskodawcy pomocy w kwocie po 50 zł miesięcznie wskazał, że Ośrodek posiada ograniczone możliwości finansowe, bowiem w 2010r. dysponuje kwotą 340 tys. zł na pomoc dla ok. 1670 osób znajdujących się w ciężkiej sytuacji i wymagających przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności.
Organ podkreślił, że zadaniem pomocy społecznej nie jest wyręczanie, lecz wyłącznie wspieranie innych osób w dążeniu do przezwyciężenia trudności.
Wskazał przy tym, że K. G. pozostaje pod stałą opieką Ośrodka, otrzymując okresowo i doraźnie potrzebne mu wsparcie materialne.
Skargę do sądu administracyjnego wniósł K. G., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zarzucił, że przyznana mu kwota jako zbyt niska narusza jego "dobra osobiste i prawa konstytucyjne."
Podniósł, że organ nie ustalił wyczerpująco możliwości finansowych i wydatków Ośrodka.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
Cele pomocy społecznej określone zostały w art. 2 i 3 ustawy jako wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka.
W sprawie skarżący wnosił o przyznanie zasiłku celowego po 200 zł miesięcznie na styczeń, luty, marzec 2010r. z przeznaczeniem na zakup żywności oraz na stałe leki.
W świetle art. 39 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest ponadto od wysokości dochodów, które nie mogą przekraczać tzw. kryterium dochodowego. (art. 8 ust.1)
Organ pomocy społecznej prawidłowo ustalił, że skarżący nie osiąga dochodu i uwzględniając wniosek przyznał mu zasiłek celowy w kwocie 50 zł.
W ocenie Sądu organ nie naruszył przy tym obowiązujących przepisów.
Ustalanie wysokości zasiłku celowego oparte jest bowiem na uznaniu administracyjnym, które oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór rozstrzygnięcia, które organ uważa za najbardziej właściwe. O tym, jaka ma być treść wydawanej decyzji decyduje wyobrażenie organu o celowości wydania decyzji konkretnej treści. Cechą szczególną decyzji wydanej w oparciu o uznanie jest to, że decyzja taka nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia owej celowości. (por. I. Bogucka, Państwo prawne a problem uznania administracyjnego, Państwo i Prawo 1992, z. 10, s.32 i nast.) nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej. Obowiązujące przepisy nie przewidują swobodnego uznania organów administracji. Kontrola ta jest jednak ograniczona. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2002r. (SA/Sz 2548/00, niepubl.) kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów.
Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.
W niniejszej sprawie postępowanie dowodowe przeprowadzono prawidłowo i nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów prawa i przekroczenia granic uznania administracyjnego przy wydaniu decyzji.
W szczególności w toku postępowania uwzględniono przeprowadzony ze skarżącym aktualizacyjny wywiad środowiskowy /k. 17-28 akt admin./, w toku którego ustalono należycie i bezspornie jego sytuację materialną, życiową i zdrowotną.
Uzasadniając przyznanie skarżącemu zasiłku w kwocie 50 zł miesięcznie na trzy miesiące organy wyjaśniły, że mają na względzie potrzeby innych osób, znajdujących się w ciężkiej sytuacji, oczekujących pomocy oraz ograniczone tym możliwości finansowe Ośrodka.
Słusznie wyjaśniono K. L. G., że celem pomocy społecznej jest jedynie wspieranie osób znajdujących się w ciężkiej sytuacji życiowej, doraźne wsparcie osób potrzebujących pomocy, nie będących w stanie we własnym zakresie uporać się z przejściowymi trudnościami, a nie wyręczanie ich z obowiązku samodzielnego szukania i podejmowania choćby dorywczej pracy, co oznaczałoby przejęcie przez Państwo obowiązku utrzymania świadczeniobiorcy i zaspokajania jego potrzeb w nieograniczonym zakresie.
W ocenie Sądu organ administracyjny wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczył granic przysługującego mu prawa do swobodnej oceny dowodów i ustalenia wysokości świadczenia dla skarżącego, które mieści się w ustawowych granicach, tym bardziej, że skarżący jest pod stałą opieką Ośrodka i korzysta z jego świadczeń, otrzymując systematycznie potrzebne mu wsparcie materialne i pomoc /karty informacyjne MOPS w K., k. 51 akt admin./
Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.